Costa-Rica wordt door haar bezocht; ten minste men vindt daar deze soort in 



bepaalde jaargetijden. In het Westen van Europa is zij, vooral des winters, vrij 



algemeen, doch bezuiden Denemarken en Schotland schijnt zij niet of zeer zelden 



te broeijen. Men zegt dat zij in ons land op Borkum broeijen, doch dit heb ik 



nimmer bevestigd gevonden, ofschoon het zeer wel mogelijk is, dat zij ook op 



de eilanden Texel, Vlieland en Terschelling nu en dan nestelen, daar in deze 



streken zeer dikwijls vele Eenden broeijen, die men als zoodanig in geen ander 



oord van ons vaderland aantreft. Daarenboven is er zoo weinig communicatie 



(vooral wal de Eenden betreft) tusschen deze eilanden en het vasteland, dat we 



in werkelijkheid niet weten, welke vogels aldaar broeijen of overwinteren. Siberië 



> 



Zweden en Noorwegen, Noord-Azië en Noord-Amerika, alsmede het geheele 

 Noorden van Rusland, IJsland en Groenland, zijn de eigenlijke broeiplaatsen 

 dezer soort. 



Naar gelang van de localiteit, begint de paartijd omstreeks Maart of April, 

 soms later. Het nest wordt in eene holte of oneffenheid van den grond, tusschen 

 hoog gras of onder afhangende boomtakken nabij het water aangelegd. De 7 a 

 40 eijeren zijn, even als de vogel zelf, langer en spitser dan die van andere 

 Eenden, licht groenachtig grijs, gelijk die der Wilde Eend, en worden, zoo als 

 trouwens bij alle soorten van Eenden is opgemerkt, alleen door het wijfje be- 

 broeid. Als zij het nest verlaat, of als het aantal eijeren nog niet is uitgelegd, 

 bedekt zij telkens, alvorens zich te verwijderen, de geheele oppervlakte met 

 biezen of bladeren, en weet dit zoo net en natuurlijk te verbergen, dat het bijna 

 onmogelijk is, het te vinden, zelfs al ziet men de Eend van de plaats wegzwemmïn. 



Pijlslaart-Eenden vliegen bijzonder snel en kunnen ook zeer goed duiken, 

 ofschoon zij, naar hare vormen te oordeelen, wel voor volmaakte zwemmers, doch 

 niet voor duikers zouden aangezien worden. Hare bewegingen herinneren aan die 

 van den zoogenaamden Scherf-Waard (Mergus albellus), doch zij duiken minder 

 geregeld en kunnen niet zoo lang onder water blijven. Ook welen zij zich zeer 

 goed tusschen het langs den oever staand groen te verbergen , en zijn dus zeer 

 moeijelijk te schieten. Overigens zijn zij zeer stil van aard: zelden brengen zij 

 eenig geluid voort. Indien zij niet gestoord worden, blijven zij lang in eene streek 

 vertoeven. 



Wegens hare zachte kleuren, sierlijke, zwaanachtige houding en vlugge 

 bewegingen, zijn zij als vijvervogels zeer gezocht, en, waren zij slechts wat 



