minder algemeen, zij zouden boven vele uilheemsche soorten geschat worden. Zij 

 broeijen in onze vijvers echter niet zoo gereedelijk en verlangen, behalve stroo- 

 mend water, een stil en rustig oord, geen gezelschap van andere tamme Eenden, 

 en nog minder van grootere watervogels. Indien men, als de Eend eijeren legt, 

 ze terstond verwijdert, om ze door eene andere tamme Eend of Kloek te laten 

 uitbroeijen, zal men spoediger jongen verkrijgen, dan wanneer men ze aan de 

 zorgen van het ouderpaar overlaat; want de Waard neemt al heel weinig notitie 

 van zijne wederhelft, zoodra zij zich met familiezaken bemoeijen moet, en de 

 Eend laat zich zoo ongaarne met andere gevederde of ongevederde bezoekers in, 

 dat zij bij de minste verontrusting gewoonlijk hare eijeren verlaat. In groote 

 vijvers, waarin veel kroos groeit, behoeft men ze des zomers slechts met wat 

 graan,, brood of groen te voeren, 's Winters daarentegen behoeven zij, even als 

 alle lamme watervogels, degelijk voeder; doch de koude, hoe streng ook, schijnt 

 haar volstrekt niet onbehagelijk. 



Als wildbraad zijn deze vogels mede bijzonder smakelijk, doch zelden vet. 

 Op onze wildmarkten ziet men ze herhaaldelijk, doch nooit zeer algemeen; want 

 Pijlstaarten zijn, daargelaten nog hare geringe menigvuldigheid, moeijelijker te 

 verkrijgen dan andere Eenden; en broodjagers vermoeijen zich liever niet, zoolang 

 zij ander wild voor de hand kunnen wegschieten. Dr. von Radde vermeldt, dat 

 de Chinezen ze met stukjes ijzer schieten, en dat hij in Kalassatajefsk eens een 

 kozak ontmoette, die vischhaakjes met stukjes schapenlever aan takjes boven het 

 water hing, en op die wijze reeds verscheidene dezer Eenden gevangen had. 



