59 



Speciem novam esse opinabatur et hoc titulo descripsit. — Conf. dissertationem moam de hoc argumento 

 et Tabulam citatam quae dubium hac de re non relinquit. 



Situs dentium in universum Tariat; ad marginem inferiorem mox prope basin, mox altius locantur, 

 quibus valde diversae foliolorum formae exoriuntur. 



C. ENCEPHALARTOS HORRIDUS, Latifrons. 



E. Caudice plerumque glabro, frondibus glaucis viridibusve, foliolis infimis saepe integerrimis, se- 

 quentibus aut margine inferiore aut superiore uni-dentatis, reliquis margine inferiore uni-aut-bidentatis 

 apicibus divaricato-bifidis aut margine inferiore grosse tridentatis vel tricuspidatis. 



Syh. Encephalartos horridus Lehm. et alior. partim. Encephalartos latifrons Lehmahn in Tijdschrift voor 

 Natuurl. Geschied. en Physiol. Tom. IV. p. 424. (vidi specimen in fferb. Lehjianni). Encephalartos horridus 

 latifrons noh. in Otto et Dietr. Allgem. Gartenz. 1838. N°. 41. p. 326. Ann. d. sc. natur. 2. serie Tom. X. 

 p. 367. Tijdschr. voitr Nat. Geschied. en Physiol. Tom. VI. p. 100. 



Zamia latifolia Loddiges (Encephalartos latifohus Steud. Nomencl. ed. 2. p. 795)? 



Icok. Tijdschr. v. Nat. Geschied. en Physiol. Tom. IV. Tab. IX.^et^.etTom. VI.Tah. III. qua facilis transitus 

 probatur. 



Saepe haec forma in speciminibus adultis invenitur et luxuriose crescentibus, quando ii characteres 

 exoriri solent, quibus cl. Vriese E. latifrondem ab E. horrido distinguere voluit, scil. major foliolo- 

 rum latiludo, color saturate viridis, quorum stiperiora duos tresve ad marginem inferiorem dentes 

 gerunt. In universum monendum, in eadem planta, pro majori minorive vegetationis wtqyua frondes 

 mox copiose rore glauco superfusas esse, mox illo omnino carentes et perquam saturate virides. Haec 

 omnia autem olim jam 1. c. fusius exposui. 



Cl. Lehmank mihi nuper scripsit, Enc. latifrondem optimam sibi videri speciem, cujus eximia speci- 

 mina in Horto Hamburgensi colantur. In ejus Herbario frondem video, foliolorum latiludine prae- 

 insignem; foliola infima fere opposita, superiora alterna; exceptis infimis integris vel unidentatis, omnia 

 ad marginem inferiorem tres quatuorve dentes spinosos gerunt, quorum supremus fere semper major est; 

 in paucis ad superiorem etiam marginem dens minor exstat. Foliola sunt grandia et lata, fere plana, 

 vix aliquid squarrosa, viridia, nec rore glauco tecta. 



Integra autem ac salva viri amicissimi opinione meam olim expositam sententiam non possum non mit- 

 tere, cum certas ac probatas differentias hucusque frustra quaesivissem. 



De omnibus his formis adhuc hoc monendum: numerum foliolorum pro aetate a 15 ad 30 et 40 variare; 

 inferiora foliola remotiora, ac magis simplicia sunt. Dentes plerumque potius lobi vel cuspides spinosi 

 vocari merentur; sic foliola 14 centim. longra dentes aliquando ferunt 5 — 6 centim. lanoeolatos. Foliolum 





ipsum, ubi dentes oriuntur, in opposita parte reflecti solet. Nervi in pagina inferiore valde perspicui. 

 Margines subrevoluto-incrassati. Compages rigida, elastica, dura. Pagina superior ablato rore, nitens. 



Organa generationis Enc. horridi tam feminea quam masculina in Horto Roterodamensi observata, 

 in plantis recenter e Proniontorio Bonae Spei advectis. Frondes ceciderant. Conus mas fere sessilis 

 frondium lapsarum basibus et squamis basi munitus, erectus, oblongus (cylindraceus utrinque attenua- 

 tus) 25 centim. circiter longus, in medio 9 centim. crassus, numerosissimi spadices horizontales paullo 

 deflexi, glabri, extus sordide lutescentes fuscescentes , spathulati, versus apicem attenuati, quasi fusce 

 cicatrisati, 2| centim. circiter longi, vix 2 lati, subtus parte dimidia inferiore tota antherifera. 

 *4ntherae fusce luteae. — Conus femineus pedunculatus, pedunculo sursum incrassato, longitudina- 

 liter costulato,, magis globosus, 14 centim. crassus, spadicibus extus aurantiacis, singulorum pelta tetra- 

 gono-rhomboidea, in medio area obscuriore cicatrisata notata. Fructus maturi rubicundi, angulati. 





