84 



flavicans, pressione angulosus, carnosus, pulpa colorata putamen tenue, ovoideum, obtusc-angulatum, 

 basi mucronulatnm, apice angustato bi-tri-foratum, continuum, laeve, includente. Albumen durissimum al- 

 bicans, embryo inversus, albumine paullo brevior, rectus, cylindraceus, vel subclavatus, ulrinque obtu- 

 sus, cotylcdonibus basi exigua fissura separatis, in corpus oblongum coalitis; gemmula minima, conico- 

 acuta, compressa- radicula subrotunda in filum continuala, quod materiei spongiosae aperturam cavi 

 embryoniferi claudenti adhaeret. 



Adnotatio. Cel. Richard (Memoire p. 193) incompletos steriles fructus Zamlae descripsit, in nos- 

 tris vaporariis efformatos. »Nux iis inest subglobosa, cartilaginea, ad verticem molliuscula. — Albu- 

 men quoad molem substantiamque absolutum, in vertice etiam pertusum est foramine, adusque fere 

 axis illius quadrantem oblongiuscule ducto. Teguminis seminis apex papillatus intus incrassatur materie 

 carnoso-mucila"inosa; quac processu molliore iu albuminis foramen penetrat idque obtural, contenta 

 quasi sacculo tenuissime membranaceo , pariete foraminis adglutinato. Is autem sacculus videtur pro- 

 cessus cuticulae teguminis seminalis internae." 



Zamiae in Ifovi orbis regionibus tropicis crescunt, imprimis Indiae occidentalis insulis , regno 

 Mexicano in Floridam et Carolinam usque extensae, (circiter inde 35° lat. bor.; limites australes 

 dubii), terras rupestres praeoptantes. In regno Mexicano, ut cl. Galeotti mihi retulit, ab eo Zamiae 

 repertae sunt in vicinitale maris pacifici, (16° 30. lat. bor.) usque ad altit. 5000 ped. Paris., imprimis in 

 terris vulcanicis, basalticis, non crebro in calcareis. Una species (Z. pycpnaea) in Savanis vel pla- 

 niliebus terrae veoetabilis j'rope Fera Cruz, inter Gramineas copiose notata (2000—3000 all.). Z. mu- 

 ricata in America meridionali ad 80 hexap. altitudinem crescit. 



Observatio I. Primus qui Zamiae speciem observavit, Joannes Lerio fuisse videlur, qui Ayri no- 

 mine fortasse cjusmodi plantam intellexit (Histoire aVim voyage fait au Bresil. 1576. 8™ p. 202). 

 SrRENGEtics Zamiam furfuraceam putat (Histor. rei herb. Tom. I. p. 375). Hanc postea Trewips accu- 

 ratius descripsit (1760). — Commeljkus in Hort. Amstelaed. Tom. I. p. 111. Tab. 58. speciem descripsit, 

 ex India occidentali allatam, scO. Zamiam debilem. — Linkaeus in System. Veget. ed. 14. p. 778. Za- 

 miam pumilam descripsit et Zamiae genus constituebat, imprimis juxa iconem Trewii. — Aitokids 

 Zamiam iniegrifoliam determinavit (Horf. Eew.) — Jacouinus Zamiam mediam et Z. angustifo- 

 iiam (Plant. rar.) iconibus et descriptionibus illustravit. — Simsius Z. pygmaeam (Bolan. Magaz.), 

 AVilldenowius Z. tenuem (Ilort. Berol.) et Z. muricatam, ab Humboldtio detectam, (Spec. pl.) de- 

 scripsit. 



Species aulem ab auctoribus vario modo confusae sunt, ob definitiones nimis breves et icones in rario- 

 ribus libris dispersas. — Persoomus in Synops. Tom. II. p. 631. septem species enumerat, Z. pumilam 

 cum Z. integrifolia jungens. Sprekgelius (System. Feget. Tom. III. p. 907.) novem habet, Z. pumilam 

 restistuens, et addita Z. pygmaea. 



Ad species quas nomine tantum novi, pertinet Zamia integerrima (an Encephalartos cycadifolius 

 aut similis?) in insula Pavonum culta; nec non Zamia prunifera Loddiges, a cl. Steudel nescio quo 

 jure Encephalartos pruniferus dicta. 



Lkkaeus primus boc genus condidit, et alfinitatem cum Cycade intellexit. Gaertberus hanc aflini- 

 tatem, perperam intellecta embryonis structura, negare voluit (de fruct. ct sem. I. p. 15). 



Observatio II. Quid cl. Reichenbach in Conspect. p. 40. nomine Arlhrozamiae inlellexerit , nec ipse 

 exprimit nec e vocis etymo divinari potest. Ad Zamiam Leiim. referri posse, ii crediderint, qui folio- 

 loruin in hoc genere articulalionem cum rhacbi cum vocis etymologia comparaverint. Miror virum 

 alioquin in re lierbaria versatum, nudum illud et ideo silentio praelercundum vocabulum, ad Lehmanki 

 Encephalartum nunc refcrre et improbe castigare viros doctos, qui sua merita in aliorum delrimen- 

 tum extollere non consuevere (cf. Handb. d. JVatiir. Pflanzensystems p. 60. in nota). 



I 



