196 



Bij het onderzoek der drie eerstgenoemde gronden is het 

 gebleken, dat zij eene aaftmerkelijke hoeveelheid trachietgruis 

 bevatten. Dit is alleen reeds daarom een nadeel, dewijl het 

 waterhoudend vermogen der gronden er zeer door verminderd 

 wordt. Andere nadeelen, van scheikundigen aard, zal ik straks 

 pogen aan te wijzen. 



De voornaamste bestanddeelen, op tabel A voorkomende, 

 en waartoe ik de vrijheid neem de aandacht te bepalen, 



zijn: 



1. de oplosbare (alkalische) zouten. 



2. het phosphorzuur. 



3. het zwavelzuur. 



4. de magnesia. 



5. de kalk. 



6. de organische stof (humus en plantenvezels). 

 Vooraf een paar woorden over het nut en de werlting der 



minerale stoffen in den bodem. 



Zaden, in eenen grond geplaatst, die geene minerale stoffen 

 bevat, en met gedestilleerd water bevochtigd, spruiten slechts 

 weinig uit, sterven spoedig, en de plantjes bevatten dan juist 

 zooveel en dezelfde zouten , als de zaden, waaruit zij zijn 



opgegroeid. 



Dit bleek uit de proeven van Wiegmann en Polstorff (prijs- 

 schrift, Göttingen 1842), welke ken in fijngeknipt platinadraad 



zaaiden. 



f Ook uit die van Magnus (Erdmann's Journal v. 1850, No 

 10/ , welke gerstenzaad in koolpoeder legde, dat verkregen 

 was van kandijsuiker. 



Ook is de groei hoogst gebrekkig, wanneer er wel minera- 

 le stoffen, maar niet van de vereischte soort, in den bodem 



zijn. 



De tabak, die de heeren Wiegmann en Polstorff in goei 

 uitgewasschen kwartszand zaaiden , bekwam slechts vier bla 

 den, en de plant werd niet grootcr dan vijf duim, zonde 

 stengel gevormd te hebben. 



Bij onderzoek bleek het, dat het zand volstrekt geen phos 



