216 



hare graden heeft, maar ook voor verschillende gewassen ver- 

 schillend begrensd is. 



Thans zal het noodig zijn, tot staving van het bovengezegde 

 over de ongeschiktheid der drie gronden voor de koffijkultuur, 

 een en ander over de zamenstelling der koffij zelve te zeggen. 



Alleen bij zoo veel mogelijk, normale zamenstelling, kan 

 eene plant gezond opgroeijen en vrucht dragen; de daartoe 

 benoodigde minerale stoffen kan zij enJfel uit den grond be- 

 komen. Wat wij dus aan minerale stoffen in de gezonde 

 plant vinden, moet de grond waarin zij groeijen kan, in toe- 

 reikende hoeveelheid bevatten. 



Die minerale stoffen verschillen zeer in de verschillende dee- 

 len eener plant, en daar die verschillen, over het algemeen 

 genomen, vrij bestendig zijn, zoo mag men de, in elk hoofd- 

 deel dier plant voorkomende stoffen beschouwen , als aan 

 haar eigen te zijn. 



Planten van dezelfde soort, vooral de niet van nature 

 opgroeijende, bevatten wel niet altijd juist dezelfde hoeveelhe- 

 den van bijzondere minerale stoflen, — grond en vooral bemes- 

 ting, kunnen daarin zekere veranderingen bewerken, die ech- 

 ter niet zonder invloed zijn op den toestand en de groeiwijze 

 van het gewas; maar elk deel eener zekere plant bevat steeds 

 zijne eigene hoofd- of meer wezenlijke, minerale stoffen , in 

 tamelijk overeenkomstige verhoudingen. 



Na dit vooraf te hebben opgemerkt, kan ik thans ver- 

 wijzen naar tabel F, waarin zijn te zamengesteld de uitkom- 

 sten mijner analijsen van de bladen en vruchten der koffij- 

 plant, zoo verre die voor het tegenwoordige doel noodig zijn. 



Deze uitkomsten leiden tot belangrijke gevolgtrekkingen , doch 

 die eene ophelderende inleiding behoeven, namelijk: Magne- 

 sia, potasch en phosphorzuur , en waarschijnlijk ook zwavel- 

 zuur, schijnen de minerale of anorganische stoffen te zijn, zon- 

 der welke er volstrekt geen plantengroei kan bestaan. All 





