219 



tingen van oude en jonge bladen, dan van bladen en vruchten. 

 Deze uitkomsten geven aanleiding tot het praktisch besluit, 

 dat door het zoo veel mogelijk bevorderen (door toppen en 

 snoeijen) van den groei van jonge takken en bladen, ook eene 

 grootere hoeveelheid phosphorzuur en potasch-houdend sap door 

 het bladstelsel verspreid en daardoor meer van deze bouwstoffen 

 aangevoerd zal worden om, onder gunstigen invloed van 

 grond en dampkring, in bloesem en vrucht te worden veran- 

 derd. 



Dat daarvoor een humusrijke grond (als waterhonden* en 

 icarmte-matigend) en eene toereikende hoeveelheid der genoem- 

 de minerale zouten in den bodem noodig zijn, behoeft naau- 

 welijks herhaald te worden. 



De hoofdzaak is hier, dat de plantenorganen zelve in werk- 

 zamen staat moeten gehouden worden. 



3°. In de inleiding tot deze afdeeling is reeds over de hoofd- 

 bestanddelen van de asch der plantenzaden, in het algemeen, 

 gehandeld geworden. Met het oog daarop, is de vergelijking 

 van de zamenstelling der asch van gewone en van verkoolde, 

 door eenig zuur geheel uitgetrokkene koffïjzaden , gewigtig. 

 Wat in de verkoolde massa aan de werking* van het zuur weer- 

 stand biedt, moet wel door zeer sterke verwantschappen in de 

 plantenkool terug gehouden worden. 



En welke zijn nu hier de door de plant zoo zeer vastge- 

 houdene stoffen in de, op een negende verminderde verhou- 

 ding der asch? Het zijn magnesia, die meer dan de helft, en 

 phosphorzuur, dat een vijfde der oorspronkelijke hoeveelheid 

 I bedraagt. In de asch der kool zelve maken zij daardoor be- 

 trekkelijk ruim V 5 en bijna % van ,het geheel uit. (Hierbij 

 m aangemerkt, dat van het phosphorzuur een zeker gedeelte 

 bij de verkoling is verloren gegaan, zijnde tot phosphor her- 

 leid en vervlugtigd. Dit moet ook met het zwavelzuur gebeurd 

 Izijn, hetwelk onmisbaar is, om zwavel te leveren voorliet 

 planten-proteine, want zijne hoeveelheid in het aftreksel der 

 kool was slechts eene kleine fraktie van die in de onverkool- 

 de vrucht.) 





