mo 



vergezelde verzekerde mij echter, dat voor die plaats in die maand 

 door 50 man de schatting betaald was, en dat deze in andere 

 maanden soms ƒ70 bedroeg. Het riviertje, waaraan de plaats 

 haren naam ontleent, is hoogst ondiep, met zeer weinig stroom : 

 het loopt van n. n. w. waar het zijn' oorsprong heeft, naar 

 n. ii. o., waar het in de Soengei Kakarangan uitkomt; het 

 water was rood-melkachtig door de er in afgespoelde lee- 

 maarde. 



Het terrein, waarin de diamantputten bewerkt worden , is al- 

 luviaal; het bestaat uit eene donkerroode leemaarde, waarin 

 zich vele stukjes roode zandsteen (de leemaarde is blijkbaar door 

 den invloed van het water daaruit ontstaan) en enkele stukjes 

 kwarts bevinden , naar mijn oordeel in niets te onderscheiden, 

 van de straks vermelde verlaten plaatsen. De putten zijn ± 4 

 a 5 voet in 't vierkant en soms tot 10 a 12 voet diep. Zij zijn 

 een 12 tal voeten van elkander verwijderd, en hebben dan 

 onder den grond gemeenschap met elkander, zoodat men dan 

 voor dit eind alleen de aarde, die de diamanten bevat, behoeft 

 te verwerken. (1) 



Alzoo worden 1 a 2 voeten van den bovengrond niet ge- 

 wasschen, en eindigt men met uitgraven, wanneer de bodem 

 ophoudt minder roode steentjes te bevatten. De wijze van uitgra- 

 ving dezer putten is zeer gebrekkig, daar de Koesansche inboor- 

 lingen geene patjols of spaden weten te gebruiken, en alzoo zich 

 met gevlochten mandjes, eene soort van breekijzers en parangs 

 behelpen. De uitgegraven aarde wordt verzameld in eene in 

 het water geplaatste hoogst fijngevlochten teenen mand, die 

 1 V 2 a 2 voet diepte heeft, en welker openingen fijn genoeg 

 zijn, om bijna het kleinste zandkorreltje terug te houden, en het 

 water toch doorlaten, dat dan onder het aanhoudend omroeren 

 dezer aarde de fijne deelen wegspoelt , en alzoo de steentjes 

 alleen, van aanhangende leemaarde gezuiverd, terug laat. Deze 

 steentjes worden vervolgens, altijd boven dezelfde mand, door 



(1) Op gelijke wijze werd vroeger, onder de regering van den sulthan 

 van Palembang, door de Inlanders de tïnerts op Banka verzameld. 



