323 



Hierbij zijn echter negatieve resultaten verkregen, daar wel is 

 waar magneetijzer bij den erts gemengd is, doch in te geringe 

 hoeveelheid (1,542 a 1,626 procent,/ om na verwerking winst- 

 gevend te zijn. Het zal derhalve onnoodig wezen, de hoeveelheid 

 der overige stoffen te vermelden , te meer daar dit uit een we- 

 tenschappelijk oogpunt slechts weinig waarde heeft. 



Het scheikundig onderzoek hoofdzakelijk eene juiste bepa- 

 ling van het kwik ten doel hebbende , is ter verkrijging van 

 zeer naauwkeurige uitkomsten aan den zoogenoemden natten 

 weg de voorkeur gegeven. 



De erts werd hiertoe, nadat het magneetijzer was afgezon- 

 derd, ter volkomene oxijdatie van de zwavel, met koningswa- 

 ter behandeld, het onoplosbare gedeelte afgefiltreerd en uit de 

 oplossing, na verwijdering van het overtollige zuur enz., volgens 

 bekende regelen het kwik als zwavelkwik bepaald. 



Kortelijk deel ik hier eenige eigenschappen van den erts me- 

 de. Hij bestaat uit onregelmatige stukken van verschillende 

 grootte. Aan sommige stukken was duidelijk de kristalvorm (rhom- 

 boëderj te onderkennen. Zij waren gemengd met zwarte sterk glin- 

 sterende , zeer magnetische kristallen van magneetijzer, bene- 

 vens die stoffen, welke veelal in den grond worden aangetroffen. 



Breuk. Oneffen tot schelpachtig, daarbij glinsterend, doch ook 

 somtijds dof. Kleur. Kochenlllerood, loodgraauw tot vuilgeel. 

 In een kolfje verhit , sublimeert, onder ontwijking van zwavel- 

 waterstofgas, zwavelkwik en kwik, met achterlating van een 

 weinig asch , die onder toetreding der lucht op platinablik ge- 

 gloeid, door ijzeroxijde roodgekleurd wordt. Het specifiek ge- 

 wigt is naar 6 proeven bij 27° C. a 7,535—7,820. 



Uit de hiergenoemde eigenschappen , vooral wat het sp. gew. 

 betreft, blijkt, dat de erts moet geplaatst worden tusschen Cin- 

 naberaardefsp. gew. 8,0— S,1J en Levererts (sp. gew. 7,1 — 7,3), 

 beide Cinnabersoorten, welke tot het winnen van kwik gebezigd 

 worden. 



