370 



mede te doelen den Uden November 1850. 



Zoo bragt ik twee dagen in de omstreken van Badau, steeds 

 nasporingen doende, door. De depati zond mij nog twee zij- 

 ner broeders achterna, om mij nogmaals af te raden om naar 

 Blantoe te gaan , of wel om , wanneer ik van deze reis niet af 

 te houden was , zorg voor mij te dragen. 



Den 30sten Oktober vertrok ik van Badau naar Blantoe. 



Na 4 palen afgelegd te hebben, kwam ik aan kampong San- 

 datoe, genoegzaam z. van Badau gelegen. Hier in de nabij- 

 heid loopt de ééne arm der rivier Tjeroetjoep, aan de gene 

 kant van Badau de andere: beide ontspringen naar men mij 

 zeide in den Goenong Tadjam. Nog 11 palen verder, terwijl 

 de weg niets bijzonders opleverde, als dat hij vreesselijk slecht 

 was, kwam ik aan een huis, in het midden eener ladang ge- 

 legen, waar ik overnachtte. De grond blijft steeds zeer zandig: 

 nergens kon ik een stukje kwarts of mica ontdekken, noch op 

 de oppervlakte, noch met desjam. Het oog stuit hierop eene 

 aaneenschakeling van heuvels, van 50 tot 200 voeten hoogte. 

 Deze heuvels bestaan, voor zoover ik opmerken kon, uit 

 geene vaste steensoort. De tusschen hen gevormde valleijen 

 kunnen geen' tinerts bevatten, daar de beekjes die er ontsprin- 

 gen geen tinerts afvoeren, of in hunne beddingen bevatten, en 

 ook de koelit-grond nergens bij wassching tinerts achterlaat. 

 Op verschillende plaatsen werden beide zaken dien dag on- 

 derzocht. 



Den volgenden morgen vroegtijdig op reis gegaan, kwam, 

 nadat ik 7 palen afgelegd had, een afgezant met volgelingen 

 van den ingebeij van Blantoe mij te gemoet. Hij was even 

 als de volgelingen met lans, kris en eenigen ook nog met den 

 klewang gewapend, zeer voorkomend, en zoude op zijn uiter- 

 lijk af, al dadelijk mijn vertrouwen gewonnen hebben, indien 

 hij niet, onmiddelijk na het afleggen der gewone komplimen- 

 ten, aan een mijner menschen gevraagd had, of het geweer, 

 dat ik altijd zelf droeg, ook geladen was, en geen antwoord gaf, 

 toen hij vernam, dat ik het iederen dag met den kogel in hun- 

 ne tegenwoordigheid laadde. 



