379 



aanwees, en in het laatste geval ook vrije passage naar- en 

 toestemming om op Ranks te blijven wonen, haalde ik hem 

 over, om mij op reis te vergezellen. Bij mijn vertrek voor 

 de eerste reis over Dadau en Blantoc, was hij ziek, of wel deed 

 hij zich ziek voor, zoodat hij toen niet mede kon gaan. Op deze 

 tweede reis bleef ik er op aandringen, vooral daarbij zeide, 

 dat hij op den Boerongmandi de slakken van vorige smeltingen 

 van tinerts wist aan te wijzen, en verleidde hem om mij te 

 vergezellen, door hem een klein voorschot in geld te geven. 

 Maar hoe was ik bedrogen en verontwaardigd, toen hij, in 

 de nabijheid van de laatste kampong gekomen , niets van 

 den weg afwist, mij zelfs eens een viertal palen mis liet loo- 

 pen , en op mijn herhaald aandringen , eindigde met te ver- 

 klaren, dat hij zelf er wel nooit geweest was, maar het al- 

 leen van hooren zeggen had : zelf had hij nooit de bedoel- 

 de tinslakken gezien. Den hoogen ouderdom van dien man 

 in aanmerking nemende, liet ik de zaak hierbij. Het was 

 echter eene les, om in dergelijke gevallen inlanders geen ver- 

 trouwen te schenken. 



Van het laatste ladang-hnis dus niet verder naar den Goenong 

 Boerongmandi door kunnende dringen, besloot ik den 22 

 sten November terug te keeren. Ik moest alzoo denzelfden 

 weg terug, en kwam aan een der oevers van de Socngie Mangar , 

 die ik in eene kleine sampang afvoer tot in de hoofdrivier , 

 zijnde 2 uren roeijens. Hier moest van praauwtje verwisseld 

 worden , hetgeen eenige uren duurde voor de nieuwe eige- 

 naar opgezocht was. Tegen 4 uur des namiddags roeiden 

 wij de groote rivier af, maar landden ten 8 ure des avonds, 

 daar de kleine praauw te lek was , om geladen den gansenen 

 nacht te blijven liggen. Al spoedig maakten wij vuren aan , 

 Kookten rijst en vleide ik mij op het zand onder den bloo- 

 ten hemel neder, in mijnen mantel gewikkeld, die mij voor 

 den stofregen dien nacht vrij wel beschutte. 

 • Den volgenden morgen om 6 uur weder in de praauw 

 gegaan zijnde, kwam ik om 10 uur aan de monding der Man- 

 gar-rhier, waar de zee aar beide zijden een schoon strand 



