499 



Graad van droogte. 



Het watergehalte werd bepaald, kort na de ontvangst der 

 koffij, en tevens op nieuw dat der drie soorten uit Malang, om 

 te weten of het bestendig was gebleven. 



De drooging geschiedde bij 100° G. ; maar tot op 120° C. 

 verliest de koffij nog eenig vocht. 



De uitkomsten zijn als volgt: 



Watergehalte bij de ontvangst. 



ti / 



Van 



den pelmoler 



te 



Sisir. 





9,1% 



c 1 



>> 



de bevolking 



W. 



I. 





13,5 „ 



* i 



>> 



)? )» 



gewone ber 



eiding. 



14,7,, 



*3 \ 









Gemiddeld dezer twee 



14,1o/ 



, 



Van 



Genting. 









13,7% 



c l 



>j 



Tjigoegoer. 









13,5 „ 



o 1 



5> 



Tjiroke. 









14,5 „ 



"^ 1 



il 



Lingadjati. 





• 





14,5 „ 



c? 



ii 



Baijoening. 









14,6,, 





ii 



Tjiwalen. 









16,1 „ 



CJ I 



)> 



Soekasahari. 









14,2,, 



V 



J> 



Mandirantjan. 







Gemiddeld 



15,1 „ 





14,5% 



*■* ( 



Van Malejbar. 









16,6% 



bc y 



>> 



Pengilingan. 









16,4 „ 



ed 1 



<v f 



>> 



Lembang. 









14,4 „ 



'— f 



»> 



Tjiseroepan. 







Gemiddeld 



15,8,, 



15,8% 



Daaruit blijkt: 

 Ie. Dat de koffij uit de Preanger-Regentschappen het meeste 



t water bevatte; dat die van Cheribon ongeveer gelijk staat 

 met de twee soorten uit Malang, door de bevolking bereid, 

 en dat die van den pelmolen te Sisir een derde minder wa- 

 ter bevat dan de laatstgenoemde. 

 2e. Dat die van Sisir 2 proc. water meer inhield, dan voor onge- 

 veer zeven maanden, door het van tijd tot tijd kortstondig 

 openen der flesch. 

 Hieruit kreeg ik aanleiding, om te onderzoeken, welken in- 



