661 



achtig uitsteeksel van den neus. De ooghollen zijn naar achteren 

 toe minder diep, en naderen elkander aan de binnenwanden min- 

 der digt dan bij de Europeanen. Dit is deels een gevolg der 

 mindere, welving van het ondervlak van het oogholtegedeel- 

 te van het voorhoofdsbeen , deels veroorzaakt door dat de pa- 

 piervormige plaatjes van het zeef been naar achteren toe zich meer 

 van elkander verwijderen, ofschoon zij reeds aan hunne voor- 

 ste randen verder van elkander afstaan. Door de geringe 

 holte van dit bovenste vlak der oogholten , puilt ook de bo- 

 venste rand minder sterk uit: ook hangt van de groote zij- 

 delingsche doorsnede van het zeef been de vorm van het neus- 

 uitsteeksel af. Reeds is de wortel van het neusvlak aan het 

 voorhoofd breed en ingedrukt of weinig uitpuilend , en alzoo 

 zijn ook de neusbeenderen , daar waar deze aanvangt, breed 

 en plat. Dikwijls is de rug van den neus, van den wortel 

 tot aan het uiteinde , een weinig binnenwaarts gekromd. 

 Ziet men alzoo een Japansch gelaat van ter zijde , dan steekt 

 meestal slechts het onderste derde gedeelte van den neus, voor 

 de door de wangen en uitpuilende wangbeenderen gevormde 

 sterk gekromde lijn uit. Evenwel heb ik zelden bij Japanezen 

 zulke bijzonder platgedrukte neuzen aangetroffen als dikwijls 

 bij de inboorlingen van den Soendaschen Archipel voorkomen, 

 bij welke alleen het puntje van den neus voor de aangezigts- 

 vlakte uitsteekt, en bij welke men meenen zoude, dat het gansche 

 overige gedeelte door ozaena vergaan is. Integendeel , dik- 

 wijls ziet men neuzen , die men goed gevormd , ja zelfs sterk 

 ontwikkeld zou kunnen noemen , indien het bovenste gedeelte 

 aan den wortel maar niet zoo plat en breed ware. 



Ik besluit deze opmerkingen, voornamelijk over het been- 

 stelsei handelende , met de inededeeling , dat de tandkas- 

 randen van het bovenkaaksbeen sterker ontwikkeld zijn en 

 ook meer scheef naar voren toeloopen dan bij Europeanen, als- 

 mede, dat het grondvlak van het onderkaaksbeen zich in eenen 

 meer naar eenen regten naderenden hoek met den achtersten 

 rand van den tak van dit been vereenigt. 



De tanden zijn wit, sterk, blijven langen tijd in eenen ge- 



