796 



baard worde, maar dat daarom van dit verslag zou worden 

 gezonden onder anderen een afschrift aan den resident van 

 Banka, met last om van hetzelve een afschrift of résumé te 

 stellen in handen van eiken administrateur der tinmijnen al- 

 daar, ten einde in diens archief te worden gedeponeerd, en 

 bij voorkomende gelegenheden te worden geraadpleegd. 



Door deze maatregelen werd dan ook het openbaarmaken 

 door den druk van dit verslag voor 's lands belangen geheel 

 overbodig, en alzoo achtte ik het ongepast om nog op de 

 publicering bij het gouvernement aan te dringen. 



In de zitting van de tweede kamer der Staten generaal 

 van den 23sten Maart 1852 heeft de vertegenwoordiger de 

 heer Mr. Sloet tot OLDnuis aangevoerd : „ dat het bekend is, dat 

 „ de smelterij van den tinerts op het eiland Banka tot nog toe 

 „ op eene hoogst gebrekkige wijze geschiedt" en verder ,, dat 

 „ hij het nieuw gevondene middel van den hoogleeraar Bleekrode 

 „te Delft, om door ééne enkele smelting onmiddellijk al het 

 „ zuivere tin uit den erts te kunnen trekken van het grootste 

 „belang beschouwt, omdat het inderdaad niet onverschillig is, 

 „ dat men op eene minder kostbare wijze 30 a 40°/ o meer 

 „ tin uit Indië zal bekomen." 



Toen deze zinsneden , in de genoemde redevoering voorkomen- 

 de, ter mijner kennis kwamen, verzocht ik bij missive aan den 

 gouverneur generaal, dat het mij vergund mogt worden, om 

 dat gedeelte van mijn verslag te mogen publiceren , dat over de 

 smeltwijze van den tinerts en de daarmede in verband staande 

 zaken handelt, al hetgeen, op plaatselijke waarnemingen ge- 

 grond, zoo geheel strijdig is met het in de vergadering der 

 vertegenwoordigers geuite gevoelen. Dit werd mij door het 

 gouvernement medio Oktober jl. toegestaan. 



Wat den heer Mr. Sloet tot Oldeuis tot deze uitspraak over 

 de smeltwijze op Banka geleid heeft, dit na te gaan of hierover 

 onderstellingen te wagen behoort niet tot mijne taak (1): maar 



(1) Door het noemen van 30-40 °/ zoude men bijna geneigd zijn om 

 te onderstellen, dat deze uitspraak gegrond is op proeven, in den jare 1848 

 en vroeger, door mijnen leermeester, den hoogleeraar G. J. Mulder te 



