men de onbestemde zucht te trachten ook mij zelven een naam 

 te maken. 



Toen ik genoodzaakt was een beroep te kiezen , en de school 

 had moeten verlaten, lachte mij het meest toe eenig studievak , 

 onverschillig welk. Ik was tot het bewustzijn gekomen, dat 

 mij als het ware nog alle kennis ontbrak. En hoe, meende 

 ik, kon ik meerdere kennis verkrijgen, wanneer ik niet genie- 

 ten kon van verder en beter onderwijs ? Bovendien was mij 

 het hoofd eenigszins warm gemaakt door ter mijner kennis 

 gekomen betuigingen van onderwijzers en van een predikant 

 der gemeente waartoe mijne ouders behoorden, dat het jammer 

 zou zijn indien ik niet tot eenig studievak kon worden opgeleid. 



Maar bij de beperktheid van de middelen mijner ouders, 

 kon er geen sprake zijn van opleiding tot hooger onderwijs. 



Een gedeelte van het ouderlijk huis werd bewoond dooreen 

 apotheker, Bertram Brachet geheeten. Van mijne vroegste 

 schooljaren af aan , bewoog ik mij in zijne w r oning als in de 

 ouderlijke. Zijne apotheek was mijn tehuis even goed als zijne 

 woning. Al spelende was ik bekend geworden met wat de 

 apotheek bevatte, en zelfs min of meer met de receptuur. 

 Brachet was ongehuwd en hield van mij alsof ik zijn kind 

 was, maar van eenige wetenschappelijke opleiding door hem 

 kon geen sprake zijn. 



Brachet gaf mijn ouders in overweging mij te doen opleiden 

 tot apotheker, en opende daarbij het vooruitzicht dat ik een- 

 maal, hij was een grijsaard van diep in de zestig, als opvolger 

 in zijne trouwens zeer weinig beklante zaak zou kunnen optreden. 



Er werd dan ook besloten dat ik 'apotheker zou worden , 

 en ik herinner mij dat het besluit mij hoogst welkom was , 

 omdat het mij bevrijdde van de keuze van eenig ambacht. 



Hiermede was de teerling van mijne verdere lotsbestemming 

 geworpen. 



