13 



het anker ter reede van Batavia vallen , en begon mijne loop- 

 haan in Nederlandsch Indië. 



III. 



De benoemingen destijds lot officier van gezondheid voor 

 Indië luidden »bij de land- en zeemacht", en het lot was mij 

 al dadelijk gunstig, daar ik kort na mijne aankomst in Indië 

 geplaatst werd bij de landmacht, en wel bij het garnizoen te 

 Weltevreden. 



Batavia was toenmaals nog de eenige plaals in Nederlandsch 

 Indië, waar Europeesche beschaving en wetenschap eenigszins 

 redelijk waren vertegenwoordigd. Daar bloeide de eenige we- 

 tenschappelijke instelling waarop Nederlandsch Indië toen mocht 

 bogen. Daar bloeide toenmaals ook het Tijdschrift voor Ne- 

 derlandsch Indië, het eenige wat toen in Indië bestond. En 

 ik achtte mij derhalve gelukkig, door mijne plaatsing te Batavia 

 in de gelegenheid te zijn, in aanraking te komen met de trou- 

 wens weinige personen die zich op wetenschappelijk gebied 

 bewogen. 



Eene bijzondere omstandigheid gaf aanleiding, dat mijne 

 voorloopige plaatsing te Batavia in eene meer duurzame werd 

 veranderd. 



De geneeskundige dienst in Indië was, in 1842, op eene 

 veel geringere leest geschoeid , niet zoozeer wat talrijkheid van 

 personeel en posten betreft, als wel de hoofd-administratie. 

 De chef was, even als thans, niet alleen hoofd van den mi- 

 litair-, maar ook van den civiel-geneeskundigen dienst, maar 

 zijn bureel of zijn staf, thans samengesteld uit een hoofdofficier 

 en eenige subalterne officieren en ambtenaren , bestond toen 

 eenvoudig uit een kommies en een klerk. 



Het lot viel mij te beurt de eerste officier van gezondheid 

 te zijn die als adjudant aan den chef werd toegevoegd. Door 

 deze betrekking, die mij nagenoeg den geheelen dag bond aan 

 het bureel en aan arbeid van adminisUatieven aard, bleef 



