kennis van dat eiland zeer doen toenemen. Vooral trok de 

 statistiek der bevolking mijn aandacht, en nadat ik bij de 

 Regeering vruchteloos aanzoek had gedaan, door openstelling 

 der archieven mij in die studie behulpzaam te zijn, vond ik 

 gelegenheid op mijne reizen bij de gewestelijke autoriteiten de 

 bouwstoffen te verzamelen , welker raadpleging mij te Batavia 

 was geweigerd. 



Hel openbaarmaken mijner Bijdragen tot de bevolkingssta- 

 tistiek van Java, hoe onschuldig ook, bleek in het oog der 

 Regeering te zijn iets strafbaars. Maar wat mij vooral de 

 ongenade der Regfering berokkende, was het plaatsen vaneen 

 brief in het Tijdschrift van Van Hoövell, waarin ik de aan- 

 dacht vestigde op het bezwarende van de frankeering voor 

 Nederland van gedrukte wetenschappelijke stukken, waarvan 

 de kosten der verzending onder kruisband, per toen pas in 

 werking getreden overland-post, bijv. voor een deel van het 

 Natuur- en Geneeskundig Archief meer dan honderd gulden 

 bedroegen. Die brief, in zeer bescheiden bewoordingen geschre- 

 ven (zie Tijdschr. Ned. Indië, Jaarg. VIII, Dl. IV., p. 114), 

 werd geacht te zijn van oproerigen aard, en zulks te meer, 

 omdat hij was geplaatst in het tijdschrift, van den man , wiens 

 streven naar vooruitgang het ongenoegen der Regeering in 

 hevige mate had opgewekt. 



Men zag in het samengaan der titularissen van het Bata- 

 viaasch Genootschap en der beide wetenschappelijke tijdschriften 

 eene coalitie die moest worden verbroken. 



De gelegenheid daartoe deed zich voor in 1847, bij mijne 

 bevordering tot chirurgijn-majoor. De formatie van den genees- 

 kundigen dienst liet niet toe, in dien rang adjudant van den 

 chef te blijven. De toenmalige chef Dr. W. Bosch, bekend 

 door wat, hij voor de wetenschap en in het belang der Indische 

 bevolking heeft verricht, had mij bestemd om op te treden als 

 hoofd eener afdeeling van het groot Hospitaal te Weltevreden, 

 en als lid der commissie van examen van militair- en civiel- 

 genees- en artsenijmengkundigen : maar bij den toenmaligen 



