21 



lag mijn artikel in het Journal of the Indian archipelago — 

 en op de lijst der te benoemen ridders van 1849 werd mijn 

 naam geschrapt. In Nederland echter hield men zich aan het 

 voorstel van 1848. 



Intusschen had mijn artikel in het Journal van Singapore 

 de gewenschte uitwerking niet gemist. De blaam daarin zij- 

 delings uitgesproken moest worden te schande gemaakt. De 

 Regeering, die met leede oogen de te niet gegane tijdschriften 

 had zien werken, meende nu zelve den aanstoot te moeten 

 geven tot de oprichting van een nieuw wetenschappelijk tijd- 

 schrift. Het «Indisch archief' van I. A. Buddingh had aandien 

 prikkel zijn ontstaan te danken, doch bleek weinig levens- 

 vatbaar te zijn. Het kon zijn twee eerste kinderjaren niet 

 overleven. 



In 1849 werd door Dr. W. Bosch voorgesteld, de oprich- 

 ting te Batavia van een geneeskundige school voor Inlanders- 

 Tot dien tijd toe was er geen sprake van eigenlijke inland- 

 sche geneeskundigen. Wat men geneeskundige practijk zou 

 kunnen noemen, was in handen van inlandsche vrouwen, 

 zoogenaamde doekoens, die geenerlei opleiding hadden genoten. 

 In de behoefte aan geneeskundige hulp onder de miilioenen 

 inboorlingen werd slechts nu en dan, bij hevige epidemieën, 

 eenigermate voorzien , door van wege het Gouvernement daar- 

 voor tijdelijk afgezonden Europeesche geneeskundigen. 



Door de opleiding van zoons van inlanders van rang aan de 

 groote hospitalen wilde men de eerste schrede zetten op den 

 weg van voorziening in geneeskundige hulp aan inlanders door 

 inlanders. 



Dr. Bosch wenschte die opleiding aan mij op te dragen en 

 daarin lag een der redenen van mijne wederplaatsing te Batavia , 

 waar ik, na tweejarige afwezigheid, in 1849 terugkwam. 



V. 



Te Batavia kon ik mij weder meer gezet wijden aan ich- 



