25 



slaan achter zich. Het had de moeilijke tijden van 1780 tot 

 1810 doorleefd, jaren lang een kwijnend bestaan gerekt en 

 nu en dan zelfs jaren achtereen niets voortgebracht. Maar 

 het was blijven bestaan en zijne werken, hoe ongeregeld en 

 traag soms elkander opvolgende, vormden een doorloopende 

 onafgebroken reeks van toen reeds een twee-en-twintig-tal 

 deelen. 



Het had de eerst een halve eeuw later opgerichte tijdschrif- 

 ten allen overleefd — omdat het was een genootschap, een 

 vereeniging, niet volstrekt afhankelijk van een enkel individu 

 of van enkele personen. 



Maar de ondervinding had geleerd, dat het Bataviaasch Ge- 

 nootschap niet bij machte was het geheel der wetenschap te 

 omvatten, zonder nadeel voor enkele takken. De tijden waren 

 veranderd en verdeeling van arbeid was gebleken noodig te 

 zijn. In het begin van de tweede helft der eeuw waren toe- 

 reikende krachten in Indie aanwezig, om van de oprichting 

 van zusterinstellingen naast het Bataviaasch Genootschap goede 

 uitkomsten te mogen verwachten. De vier jaren bloei van het 

 Natuur- en geneeskundig archief hadden bewezen, dat allhans 

 eene instelling uitsluitend aan de natuurwetenschappen gewijd, 

 alleszins kans op levensvatbaarheid zou aanbieden. Mannen 

 als F. Junghuhn, J. K. Hasskarl, G. M. Schwaner, H. 

 Zollinger, P. A. Baron Melvill van Carnbee, H. D. A. 

 Smits en nog enkele anderen, die toen in Indië bloeiden, ston- 

 den daar als zoovele waarborgen dat het aan stof tot den 

 opbouw en het in stand blijven van een genootschap voor de 

 natuurwetenschappen niet zou ontbreken. 



Deze overwegingen waren de aanleiding tot de oprichting 

 van de Koninklijke Natuurkundige Vereeniging in Nederlandsch 

 Indië, waartoe in Juli 1850 werd besloten. Ik heb het steeds 

 als een voorrecht beschouwd, als President en Hoofdredacteur , 

 gedurende een tiental achtereenvolgende jaren, de werkzaam- 



