%% 



te hebben op pensioen en daardoor van de noodzakelijkheid 

 ontheven te zijn om naar Indië terug te keeren. 



Mijn verblijf in Indië werd daardoor eenige jaren verlengd , 

 en dit langer zijn in Indië was mij in sommige opzichten niet 

 onwelkom, omdat ik eensdeels er door in de gelegenheid was 

 den voorraad bouwstoffen voor het werk , waaraan ik een groot 

 deel van mijn volgend leven zou wijden, te vergrooten en ten 

 anderen Batavia veel aantrekkelijks voor mij had ook door hel 

 toen daar opgewekte wetenschappelijk leven. 



In de eerste twaalf jaren van mijn Indische loopbaan had 

 ik gelegenheid Java en Madoera van meer nabij te leeren ken- 

 nen door vrij talrijke reizen in alle richtingen. De meesten 

 dier reizen gaven aanleiding tot opstellen van ethnographischen 

 en natuurhistorischen aard, in de Indische tijdschriften open- 

 baar gemaakt. 



Eerst in 1855 echter deed zich de aanleiding op, om ook 

 een ander gedeelte van Insulinde te bezoeken. Ik vergezelde 

 tóén den Gouverneur-Generaal Duymaer van Twist op zijn reis 

 door de Molukken, en bezocht achtereenvolgens de eilanden 

 Celebes, Ternate, Tidore, Makian, Batjan, Boero, Amboina, 

 Saparoea, Ceram en Banda. De beschrijving van dien tocht 

 zag in 1856 te Batavia het licht onder den titel: Reis in de 

 Minahassa en den Molukschen archipel. 



De laatste jaren van mijn verblijf in Indië wijdde ik voor 

 een groot deel aan de bevestiging der instellingen die ik in 

 het leven had helpen roepen, doch vooral aan die der Konink- 

 lijke Natuurkundige Vereeniging. Deze. maatschappij had zich 

 spoedig een gevestigden naam verworven. Zij gaf gemiddeld 

 jaarlijks twee deelen uit van haar Tijdschrift, doch de toevloed 

 aan bijdragon was reeds in 1856 zoo groot, dat zij besloot, 

 behalve het tijdschrift, nog uit te geven bundels verhandelin- 

 gen, vier van welke van 1856 tot 1860 het licht zagen. In 

 dit laatste jaar had zij haar toppunt van bloei bereikt, doch 



