33 



zij heeft niet opgehouden nul tig werkzaam te zijn, en gaat 

 ook thans nog voort met het uitgeven van haar tijdschrift. 



De staatkundige en maatschappelijke toestand van Indië en 

 zijn verhouding tot Nederland waren tot het jaar 1860 veel 

 verschillende van de tegenwoordige. Wel was reeds toen in 

 veel verbetering gekomen , en waren meer vrijgevige beginselen 

 van bestuur in toepassing gebracht, maar de begonnen hervor- 

 ming achtten velen te schoorvoetend, te halfslachtig en onvol- 

 doende. Men verweet ook aan het moederland , dat het niet 

 aan Indië gaf wat rechtmatig daaraan toekwam, en dat de 

 belangen van ïndië te zeer bleven lijden onder de eischen van 

 hel batig slot. 



Ofschoon het niet in mijn richting lag mij op zuiver politiek 

 gebied te bewegen , wat trouwens mijn ambtelijke stelling niet 

 zou hebben toegelaten, vond ik mij in het jaar 1859 genoopt, 

 ook mijnerzijds te trachten tot het in het leven roepen van 

 betere toestanden iets bij te dragen. 



De groote opstand in Britsch-Indië had ook in Nederlandsch- 

 Indië groote bezorgdheid gewekt. De staalkundige toestand 

 van ïndië zelf droeg niet weinig bij de gemoederen nog meer 

 te verontrusten. De mislukking der eerste Bonische expeditie 

 en de moord van Bandjermasin hadden de verslagenheid nog 

 doen toenemen. Men vreesde eene cataslrophe of althans een 

 geweldige crisis, en men zag in den Gouverneur-Generaal 

 Pahud den man niet om eene gebeurlijke crisis te bezweeren. 

 Men meende bovendien, dat het raderwerk van het algemeen 

 en gewestelijk bestuur slecht was ineengezet, en vele gewich- 

 tige ambten bekleed werden door personen meer door gunst 

 dan door bekwaamheid daartoe verheven. En niet minder 

 wraakte men het opperbestuur wegens zijne tekortkomingen 

 jegens Indië. 



Het kwam mij voor, dat een woord aan Nederland zijn nut 

 kon hebben. Ik was voornemens dal in Nederland zelf te doen 

 drukken, doch nadat ik inzage er van had verleend aan den 



