en al mocht ik meenen dat mijne bedoeling eene andere is, 

 dan zou uit zoodanige meening slechts blijken dat eene zekere 

 mate van ijdelheid mij parten speelt. 



Reeds het feit dat eene eigen levensbeschrijving bestemd 

 wordt voor openbaarmaking, wanneer dan ook, sluit in zich 

 een hoogere waardeering van eigen leven dan strooken kan 

 met de eischen eener matige zedigheid. 



Maar er is ook een ander gezichtspunt. 



Wanneer een leven gewijd is geweest aan wetenschap en 

 deze eene niet onbelangrijke schrede deed vooruitgaan, dan 

 behoort dat leven aan de wetenschap, en dan is de kennis er 

 van soms noodig voor eene juiste waardeering van wat het 

 voortbracht. De wetenschap heeft recht te weten wie en wat 

 de schrijver was; onder welke omstandigheid hij leefde en 

 arbeidde; over welke bouwstoffen en hulpmiddelen hij kon 

 beschikken. Zij heeft recht de gegevens te bezitten om een 

 oordeel te kunnen hebben omtrent de betrouwbaarheid van het 

 geboekstaafde, in zoover dat oordeel niet te vestigen was uit 

 den aard zelf van het openbaar gemaakte. 



Maar de schrijver zelf heeft evenzeer recht dat men bekend 

 zij met de bijzonderheden van zijn leven en streven. Waar 

 hij te kort schoot, kan die kennis hem rechtvaardigen of zijne 

 tekortkomst vergoelijken; waar hij iets bijzonders of buiten- 

 gewoons wrocht, kan zij overschatting van verdienste voorko- 

 men of temperen. 



Ik meen mij te mogen rekenen tot degenen die der weten- 

 schap niet onnut zijn geweest. Ik vermeen zelfs , haar op een J 

 enkel punt niet onbelangrijk te hebben uitgebreid. En ik mis 

 bijgevolg de zedigheid, mij niet te rekenen tot de personen,] 

 omtrent wie de wetenschap recht heeft iets meer te vernemen! 

 dan blijkt uit hunne openbaar gemaakte werken. 



Reeds daardoor ontstond de neiging eenige bijzonderheden 

 uit eigen leven te boekstaven. — Wat echter het besluit rijpte | 



