LEVENSBERICHT 



VAN 



PIETER BLEEKER. 



DOOR HEMZELVEN 



-^^^3<^- 



Sedert lang ligt achter mij het keerpunt, waarop de mensch 

 teruggaat, zooal niet in streven, dan toch in vermogen en 

 krachten dat streven te verwezenlijken. Gevorderde leeftijd 

 brengt met zich neiging tot terugzien op den afgelegden 

 levensweg, behoefte aan herinnering hoe het leven werd besteed, 

 een natuurlijk verlangen dat de balans des oordeels van eigen 

 streven en handelen gunstig moge doorslaan voor eigen be- 

 wustzijn, en de wensch dat de critiek der buitenwereld daar- 

 mede instemme. 



Wie als autobiograaph optreedt, is onmogelijk onpartijdig 

 waar het geldt waardeering van eigen werken en streven # 

 Eene autobiographie is uit den aard der zaak deels lofrede, 

 deels pleitrede. Uit den aard der zaak ook legt men niet open 

 voor 't publiek, wat men verholen wenscht. 



Eene autobiographie kan dus ook niet anders zijn dan een 

 deel van het beeld dat men te schetsen wenscht. Het andere , 

 minder schoone, misschien volstrekt niet schoone deel, is er 

 onzichtbaar. 



Toch ben ik er toe gekomen eene soort van autobiographie 

 op te stellen, en alzoo eene soort van lofrede, van halfbeeld; 



