op te treden — iets waaraan het vroeger voor een groot deel 

 zijn bloei en de belangstelling van het publiek te danken 

 had. Weldra werd dan ook gevoeld schaarschte aan artikels 

 van dadelijk politieke strekking en de beloften van ruime 

 medewerking bleven onvervuld. 



Na vier jaren lang aan het hoofd van het Tijdschrift ge- 

 staan te hebben , meende ik de redactie te moeten nederleggen. 

 Gelukkig voor het Tijdschrift had ik tot opvolgers eerst den 

 uitstekenden indoloog den Hoogleeraar P. J. Veth en, toen 

 ook deze de redactie niet wensch te voort te zetten, den be- 

 kenden publicist Van Soest. 



In , 1865 was de mij toegestane verloftijd verstreken en moest 

 ik besluiten mijn pensioen aan te vragen , om niet in de nood- 

 zakelijkheid te geraken de toen in vollen gang zijnde uitgave 

 van den Atlas Ichthyologique te staken. Ik aarzelde niet 

 mijne Indische carrière, die groote stoffelijke voordeden be- 

 loofde, op te offeren. Bij mijne pensioneering werd mij de 

 rang toegekend van Kolonel. 



Slechts weinig dagen daarna, in Februari 1864, werd ik, 

 op voordracht van Thorbecke, benoemd tot Staatsraad in 

 buitengewonen dienst. 



Op het laatst van 1865 werd Nederland bedreigd met een 

 nieuwe cholera-epidemie , die echter eerst in April 1866 uit- 

 brak. Met het oog op de toenmaals in Europa heerschende 

 begrippen omtrent deze vreeselijke snel doodende ziekte en 

 haar behandeling, meende ik hét van mijn plicht het publiek 

 omtrent het wezen dier ziekte voor te lichten en het van nut 

 te zijn door het op de hoogte te stellen van de uitkomsten 

 der in Indië verkregen ervaring ten opzichte van haar behan- 

 deling. Ik deed zulks in een klein geschrift getiteld: »De 

 Cholera. Wenken voor Allen/' Ik trachtte het publiek daarin 

 duidelijk te maken dat de cholera, als ziekteproces, eenvoudig 

 is een snelle uitzweeting van bloedwei in maag en darmkanaal , 



