LIBER VIII. 



249 



De Orcyno, 



Q^TVT XIII. 



R JE C I S dfxww magnum eflTe thunnum prius 

 docuimus.Is efl: qui a noftris ton vocatur, a Santonibus 

 athon.ViCcis efl pelagius pelamydi vere, corporis flgura 

 fimilis,maior & fpiflior,fquamis opertusmagnis tcnui 

 membrana velatis, yt laeuis efle videatur,fed dum co- 

 quitur fquamse difliliunt. Roftro cfl: acuto & fpiflb , dentibus fer- 

 ratis, paruis,acutis. Lingua fere exerta. Oculis magnis , rotundis 

 prominentibus. Branchiashabetduplices. Pinnas ad branchias,& 

 in ventre binas. Dorfum nigricat. In medio dorfi aculeos tenui 

 membranaconiundtosmodo erigit, modoveluti invagina condit. 

 Hos fequuntur pinna: fine aculeis ad caudam vfque tam inferna 

 quam fuperna parte , eo ordine Sc fitu quo in lacertis minoribus, 

 & pelamy dibus. Corpus caudam verfus gracilius fit & quodammo- 

 do quadratum, ob pinnulam vtroque latere fitam. Cauda crefcen- 

 tis lunx formam refert. Ventriculus eft oblongus , fpiflus. Hepar 

 magnum,rubrum. Splen nigricans. Fellis vefica inteftino adha^ret. 

 Cor angulatummultofanguine abundans. Orcynusaliquandoita 

 pinguefcitjVt cutisdehifcat,appareantquein earimce. Vere & au- 

 tumno capitur maxima copia in Hiipania,praefertim ad Herculis co- 

 lumnas. Capitur in noftro quoque mari & Thyrreno. Membratim 

 & in aflulas difle&us fale conditur,& in cadis alTeruatur. Noftri ton- 

 nine appellant,ltali ^r^fAaTaretino,vndeaduehitur,iinu. In ma 

 cram &: pinguem diftingunt. Orcynus carne efl dura, pingui, fa- 



Y 3 



