hen alles behalve rustig vinden; zij vertoonen alsdan, wal hunne geaardheid be- 

 treft, zoo veel verschil met de voorwerpen, die in gevangenschap leven, dat wij 

 zouden meenen, eene geheel andere vogelsoort voor ons te zien. Weinig vogel- 

 lief hebbers zullen echter neiging gevoelen, eene reis naar West-Afrika te onder- 

 nemen, alleen om het vrije leven dezer Parkieten van nabij te beschouwen. 



Ik trof hen op het eiland St. Thomas bijna dagelijks bij geheele troepen aan, 

 en was steeds verrukt wanneer ik er eenigen in mijne nabijheid zag. Ik noodig 

 daarom ieder vogellief hebber beleefdelijk uit, eens in gedachte met mij eene wan- 

 deling te ondernemen door de bosschen van dit door de natuur zoo rijk bedeeld 

 eiland. Wij zullen nu genoeg Inseparables zien en vangen. 



Vóór zonsopgang begeven wij ons op weg, en zijn na eenige minuten reeds 

 tot diep in de wildernissen doorgedrongen. Stelt u een woud voor, waar bijna 

 iedere boom eene eigen soort vertegenwoordigt, en al die boomen door eindelooze 

 lianen zijn zaamgestrengeld. Deze boomen, die nog nooit door 's menschen hand 

 gesnoeid of gekapt of, juister gezegd, „verminkt" werden, breiden hunne takken 

 naar alle rigtingen uit en doorkruisen elkander dermate, dat men dikwijls velerlei 

 bladeren op een en denzelfden boom aantreft. Op sommige plaatsen zijn zij zoo 

 rijk van bladeren voorzien, dat de zwaarste regens er niet kunnen doordringen 

 en dus de grond droog blijft. Daar kronkelen zich de breede takken dooreen en 

 verduisteren het bijna onbegaanbare woud. De grond is met doode takken over- 

 dekt, waartusschen allerhande struiken en gewassen groeijen. Hier en daar, vooral 

 in diepten, staat het droesige water tot eenige voeten hoog; doch de moeras- 

 planten, waaronder Caladiums, wier bladeren lot drie voet lengte bereiken, be- 

 dekken dit water geheel, zoodat ge, eer ge 't weet, er in stapt en u dikwijls 

 niet zonder moeite er weder uit kunt redden. De plantenweelde op en boven den 

 grond is er zoo groot, dat er geen onbegroeid plekje meer te vinden is. Geen 

 stap kunt ge voorwaarts doen, zonder over afgevallen takken te struikelen; uwe 

 voeten glijden gedurig langs de kleine gladde steenen af, en telkens wordt ge 

 door de slingerplanten als vastgebonden; — doch de moeijelijkheden, waarmede 

 wij te kampen hebben, zullen weldra vergoed worden: nog een halve mijl verder 

 het bosch in, en we zullen Parkieten te zien krijgen en er zoo veel vangen, dat 

 ge over uwe onderneming meer dan voldaan zult zijn. 



Wij hebben een negerjongen medegenomen, die de benoodigdheden voor de 

 vangst draagt en ons naar eene kleine vlakte zal geleiden, waar zich, volgens 



