zijne verzekering, vele „Periqwüos" (de inlandsehe naam aldaar voor de Inseparables) 

 moeten bevinden. — Eindelijk zijn wij in de vlakte aangekomen en bewonderen 

 al dadelijk de menigte vruchtdragende boomen, die er in den omtrek staan. Groote 

 en kleine vogels vliegen onophoudelijk om ons heen, en de vruchtboomen zijn 

 er, als ware 't, meê overdekt; maar onder al die vogels hebben wij nog geen 

 enkele Periquilo opgemerkt. Onze negerjongen stelt reeds eenige lussen en strikken 

 in een bessendragenden struik, en brengt het rieten kooitje met de lokvogels 

 in gereedheid. Na eenige oogenblikken beginnen dezen te fluiten, en wij meenen, 

 een dergelijk geluid op eenigen afstand te hooren. De lokvogels verdubbelen hun 

 gefluit en klimmen onrustig tegen de traliën op. Werkelijk worden zij door hunne 

 in de nabijheid zijnde soortverwanten beantwoord, en na eenige oogenblikken 

 zien we den geheelen troep boven, naast en op het rieten slagkooitje zitten. 

 Natuurlijk hebben wij ons op eenigen afstand verwijderd, want de Pertquitos zijn 

 schuw en uiterst voorzigtig; doch naauwelijks heeft een dezer vogels zich op het 

 kooitje geplaatst, of hij laat zich door het smakelijk lokaas verleiden, springt in 

 de geopende klep, en wij hebben hem gevangen. Deze wordt nu bij de vogels 

 in de kooi geplaatst, en wij zetten op gelijke wijze onze vangst voort, totdat 

 wij bijna den geheelen zwerm magtig zijn geworden. De laatsten zijn echter voor- 

 zigliger geworden, en dralen meer; gewoonlijk zelfs komen dezen niet in de 

 kooi, maar geraken in de strikken of lussen, die de negerjongen daartoe geplaatst 

 heeft, verward, en zoo vangen wij toch alle de Periqaitos, die wij straks nog zoo 

 vrolijk en blij in de boomen zagen. 



Maar wij hebben daartoe eenige uren noodig gehad, en gevoelen reeds, dat de 

 werking der tropische zon op ons verre van aangenaam wordt; daarom keeren wij 

 spoedig huiswaarts en ontmoeten op onzen terugtogt nog enkele troepen van deze 

 fraaije vogels, die, door de verscheidenheid hunner heldere kleuren, als edel- 

 gesteenten in het donkere woud schitteren. 



Nu wij, om wat uit te rusten, te huis gekomen zijn, laten wij de gevangen 

 vogels aan de zorg van onzen neger over, die ze onmiddellijk een voor een. in 

 de hand neemt, om bij de mannetjes de linker-, en bij de wijfjes de regter groote 

 vleugelpennen af te snijden , opdat zij niet meer weg zouden vliegen ; want de kooijen 

 zijn niet, zoo als de onze, van ijzeren traliën voorzien, maar geheel uit palm- 

 bladstengels gemaakt, die dikwijls door de gevangen vogels worden stukgebeten 

 of geheel vernield. Het afsnijden der groote vleugelpennen heeft ook ten doel, 



