een luid geschreeuw aan te heffen, waardoor hij andere vogels waarschuwt, zoo- 

 dat hij als wachter, of liever als wachtpost, eene groote rol onder het gevogelte 

 vervult. In verschillende streken van ons land noemt men hem Klapekster (de 

 eigenlijke officiële naam), welke titel echter noch met zijne hoedanigheid, noch 

 met zijne vormen strookt; want de Klaauwier klapt niet, en verschilt in alle opzig- 

 ten van de Ekster. Sommigen noemen hem Slagter of Slagtervogel, anderen Wach- 

 ter, Negendooder, Doorndraaijer; in verschillende streken draagt hij nog andere namen, 

 te veel om hier op te sommen. De menigte titels, die deze vogel alzoo voert, zouden tot 

 de onderstelling kunnen leiden, dat hij zeer algemeen is; dit is echter het geval niet: 

 hier te lande is hij zelfs overal schaarsch; daarentegen treft men hem in Duitschland, 

 Hongarije, Polen, alsmede in verschillende streken van Rusland en in Noord-Eüropa 

 meer algemeen aan. In Scandinavië wordt hij dikwijls opgemerkt, maar in Engeland 

 is hij eene groote zeldzaamheid en niet eens in de fauna opgenomen. 



Het mannetje verschilt van het wijfje door het donkerder en glimmender zwart 

 aan de vleugels, de meer gelijke grijs-witte kleur aan de onderdeelen en de meer 

 duidelijke witte streep boven het oog. Oude wijfjes zijn moeijelijk van de mannetjes 

 te onderscheiden. Zoo lang zij niet ouder dan een of twee jaren zijn, merkt men meestal 

 donkere randen aan de borstveêren op, welke echter bij het eene individu veel 

 duidelijker dan bij het andere zijn, en meer in verband staan met den leeftijd, 

 dan met de sekse. De jongen hebben, tegen den tijd dat zij het nest verlaten, 

 bijna dezelfde kleuren als de ouden, maar hunne onderdeelen trekken dan nog 

 meer naar het geelachtige, en aan iedere veer hebben zij dan nog een smallen, 

 donkeren rand; ook is het zwart aan den kop bij hen nog zeer flets, en aan 

 de vleugels minder glanzig, dan bij de volwassen voorwerpen. 



De Klaauwier maakt een tamelijk groot en vlak of halfkogel vormig nest, dat 

 op het eerste gezigt naar een lijslernest gelijkt, maar kleiner is. Het wordt een- 

 voudig uit heide en dunne takjes zaamgesteld en van binnen soms met dunnere 

 worteltjes belegd; ook heeft men er wel eens vederen in gevonden. De eijeren, 

 gewoonlijk vier a zes in één broeisel, zijn niet zeer puntig, blaauwgroen met eeni- 

 ge groote en kleine, zwarte en donkerbruine vlekken, waarvan de kleine gewoon- 

 lijk aan het stompe einde, de groote over het geheel verspreid zijn. Beide ouden 

 broeijen en verzorgen de jongen. Zoodra er in de nabijheid van eene boerderij 

 een nest met jongen is, kan men dit spoedig bemerken aan de ouden, die onop- 

 houdelijk langs de mestputtcn komen vliegen, om er de kevers op te sporen. 



