Kevers zijn namelijk hel voornaamste voedsel der jongen. Weekje insecten wor- 

 den door de ouden zelden gegeten, en ook niet aan de jongen uitgedeeld. 

 Zijn de jonge Klaauwieren bijna volwassen, dan ziet hel er voor de in den 

 omtrek broeijende zangers slecht uit, vooral wanneer de Klaauwier geen genoeg- 

 zamen voorraad kevers of wespen kan magtig worden. Dan is het een gevaar- 

 lijk vijand voor het gevogelte; want alles wordt zijn buit. Een oude Klaau- 

 wier valt des noods broeijende Lijsters, ja zelfs Duiven aan, om de jongen on- 

 der haar weg te rooven; zijne jongen verlangen voeder, en dan kent de Klaauwier 

 geen medelijden. Na den broeitijd eten jong en oud weder insecten, en zelden 

 valt een hunner een zwakker vogeltje aan, zoo lang zij niet door den honger 

 gekweld worden. In het najaar of tegen den winter, als de kleine vogels trekken 

 en de insecten dood of verscholen zijn, komt de moordlust weder te voorschijn, 

 en vele zwakke diertjes worden dan door den Klaauwier overvallen en verslonden. 

 Hij kan dan, even als de Vliegenvangers, een tijdlang onbewegelijk op den loer 

 blijven zitten. Komt er nu een groote vogel in de nabijheid, dan slaat hij dezen 

 naauwlettend gade en schijnt diens Kracht te schatten; ten minste, er ligt dan 

 iets twijfelachtigs in zijne wijze van doen. Blijft hij zitten, dan is dit een bewijs, 

 dat hij niet door den honger gekweld wordt; want anders valt hij er op aan, 

 onverschillig of zijn tegenpartij al dan niet sterker is. Dikwijls moeten dan 

 grootere vogels het onderspit delven, daar de aanval zoo onverwachts en zoo 

 schielijk geschiedt, dat den overvallen vogel reeds eenige doodelijke beten zijn 

 loegebragt, vóór hij nog tijd heeft, om zich in tegenweer te stellen. Zoo b. v. 

 werd door zekeren vogelliefhebber, op zijne buitenplaats nabij Rotterdam, een Klaau- 

 wier geschoten, terwijl deze juist bezig was eene Zwarte Lijster te verslinden, 

 de vierde reeds welke men hem binnen eene week daar had zien vangen. 

 De tuinier verzekerde mij, dat dezelfde Klaauwier dikwijls zelfs met een Vlaam- 

 schen Gaai in den strijd was getreden en reeds gedurende eenige maanden in dit 

 oord onophoudelijk Winterkoningjes en Staartmeezen vervolgde en meester werd* 

 Ik heb dikwijls gezien dat Boomkruipers op eens van den boomstam werden weg- 

 gepakt, zonder nog den Klaauwier opgemerkt te hebben. Zulk een roof had iets 

 sperwerachtigs, geschiedde in de vlugt en zóó snel, dat ik den tijd niet had, om 

 te zien door welken vogel de Boomkruiper was weggeroofd. Ik bemerkte echter 

 later, dat het de Klaauwier was, daar ik hem onder het wegvliegen aan zijne 

 grootte en vlugt herkende. Een mijner vrienden ving vogels op lijmstokken 



