met den Uil; er zaten op de lijmstokken eenige Staartmeezen, die nog 

 niet bemerkten dat zij gevangen waren; plotseling schiet er een Klaauwier 

 langs de stokken, pakt onder het voorbijscheren een der gevangen Staarlmeezen 

 aan, en verdwijnt er mede in een mastboschje; eenige veeren van de Slaartmees 

 bleven aan den lijmstok zitten, doch dit vastkleven van zijne prooi had den Klaau- 

 wier geenerlei oponthoud veroorzaakt, hetgeen tevens vo.or zijne kracht getuigt. 

 In het najaar van 1868 werd er buiten Rotterdam, in de Nieuwe Plantage, een 

 Klaauwier gevangen in een Meezenknip. 



Zoo als we hierboven aanmerkten, verraadt de Klaauwier de tegenwoordigheid 

 van roofvogels; hij vliegt dezen onder een luid geschreeuw na, hetzij om hen te 

 plagen, hetzij misschien om eenigen afval van hun buit te krijgen. Door zijn luid 

 geschreeuw worden nu wel is waar de in de nabijheid zijnde vogels gewaarschuwd 

 en kunnen deze zich voor die roofvogels verbergen; doch de Klaauwier speelt hierbij 

 eene natuurlijke doch valsche rol: want van de in het hout verscholen vogels 

 weet hij voor zich zelf wel degelijk partij te trekken. De groote roofvogel namelijk 

 kan moeijelijk tusschen de takken door zulke kleine vogeltjes magtig worden; 

 maar de Klaauwier, die ze eerst zoo vriendschappelijk waarschuwt om zich te 

 verschuden, komt, zoodra zij verscholen zijn, hen onverwachts op 't lijf, en ver- 

 wurgt ze. Even als de Klaauwier de groote roovers naschreeuwt, zoo wordt ook 

 hij wederom door Meezen, Sluipers en Zangers uitgejouwd. Meezen blazen en 

 schateren zoodra zij hem bespeuren; Sluipers vliegen om hem heen en varen 

 tegen hem uit als tegen den Uil, waarbij zij zich echter meer in acht nemen, 

 want hij is een veel gevaarlijker vijand dan de Uil. Winterkoningjes zijn het 

 meest voor hem bevreesd; zoodra zij hem gewaar worden, kruipen zij tusschen 

 het gebladerte weg of laten zich vallen, onverschillig waar zij neerkomen. Ik heb 

 ze wel eens uit het gras opgejaagd, meenende dat de arme diertjes gewond waren, 

 daar ik bijna op hen trapte. Zij waren zoo onthutst, dat ik ze schier met de hand 

 kon vangen, vlogen weg en verscholen zich onmiddellijk weer. Hadde ik niet spoe- 

 dig in de nabijheid den loerenden Klaauwier op een tak zien zitten, dan ware mij 

 het verschijnsel onverklaarbaar gebleven. 



Men heeft van den Klaauwier ook waargenomen, dat hij kleine en groote insecten, 

 zelfs vogels, op doornen vaststeekt of tusschen naden en scheuren bevestigt, ten 

 einde, bij latere behoefte, van zijn voorraad gebruik te kunnen maken. Men heeft echter 

 niet opgemerkt of hij ook bij dien voorraad de wacht houdt, hetgeen trouwens 



