wel noodig moet zijn, aangezien hij anders kans heeft, dat zijn 'zoo zuinig be- 

 spaarde buit door andere vogels in beslag genomen wordt. 



Fraaijen zang heelt de Klaauwier niet; als hij zich op zijn gemak gevoelt, laat hij, 

 boven in de boomen zittende, eenige heldere toonen, of liever, een kwelenden wildzang 

 hooren, waarin men strophen uit den zang van andere vogels wil opgemerkt heb- 

 ben. Er zijn echter vele vogels, waarvan dit gezegd wordt, en hoogst waarschijnlijk 

 is ook deze waarneming geheel ongegrond; want, als men van alle bestaande 

 vogels den zang in zijn geheugen prent, zal men veel onderlinge overeenkomst 

 in den algemeenen zang der vogels opmerken. Wel is waar komen, onder zulke 

 zoogenaamde nabootsingen, vele geluiden voor, welke met die van andere vogels 

 overeenkomen, maar dan is dit geluid aan den natuurlijken zang van het individu 

 eigen. In gevangenschap is het er anders mede gesteld: daar hebben de vogels niet 

 zoo veel in 't hoofd, en bepalen hunne waarnemingen zich meer tot hetgeen er 

 rondom hen voorvalt, en dan vinden zij verslrooijing door een of ander zonder- 

 ling geluid of deze of gene zonderlinge gewoonte aan te nemen. 



Het gewoon geroep van den Klaauwier klinkt scherp, gelijkt min of meer 

 naar dat der Ekster, doch is veel zwakker. Ziet hij een roofvogel, dan klinkt zijn 

 geschreeuw als „cliriek-chriek-chriek" . In het voorjaar daarentegen laat hij een 

 zacht gefluit hooren, luidende als: „oe-iek wiek" enz. 



Men kan de Klaau wieren zeer goed in de kooi houden, en dan zijn zij zeer 

 aardige, oplettende vogels. Men geeft hun kleine stukjes vleesch, meelwormen, 

 miereneijeren en gehakt ei. Vleesch lusten zij het liefst, en op Meikevers (Melo- 

 lontha vulgaris) zijn zij verzot. Ik heb dikwijls een gekooid voorwerp in de gele- 

 genheid gesteld om insecten aan een doorntak vast te steken; maar nooit maakte 

 de vogel van die gelegenheid gebruik: waarschijnlijk achtte hij dit onnoodig, daar 

 hij, met het oog op zijn steeds gevulden elensbak, de gewoonte, om voorraad 

 te verzamelen, niet meer in praktijk behoefde te brengen. 



