DE VLAAMSCHE GAAL 



GARRULUS GLANDARIUS. 



De Vlaamsche Gaai, ook Meerkol, Broek- en Klapekster genaamd, behoort 

 tot de orde der kraaiachtige vogels, waarvan hij echter in kleur en in vele 

 andere opzigten afwijkt. Deze vogel is in Nederland niet zeldzaam en houdt zich 

 meestal in de bosschen op. Gewoonlijk trekt hij in het najaar weg, doch blijft 

 ook dikwijls over, voornamelijk bij zachte winters of wanneer er zich in het 

 najaar veel eikels voordoen; hij heeft dan ook den naam glandarius daaraan te 

 danken, dat hij in den nazomer eikels verzamelt en in boomholen bergt, ten 

 einde zich 's winters daarmede te voeden. 



De vogels van deze soort, verschillen onderling eenigermate in kleur, hetgeen 

 vooral aan den leeftijd en ook aan het jaargetijde is toe te schrijven. Dit verschil 

 bepaalt zich echter tot het meer of minder heldere van den toon. Tusschen de seksen 

 is geen uiterlijk onderscheid op te merken; de jongen verschillen slechts weinig in 

 kleur met de ouden. Zeer oude voorwerpen zijn gewoonlijk iets donkerder van 

 kleur en hebben dikwijls het wit der vleugelpennen blaauw gezoomd. 



Eigenlijken zang heeft de Gaai niet, doch hij bootst vele geluiden van 

 andere vogels na, en laat slechts nu en dan, vooral wanneer hem eenig gevaar 

 nadert of iets zijne verwondering wekt, een hem eigen geluid hooren, dat schel 

 en onaangenaam klinkt. Vele andere vogelsoorten kennen dit geluid, dat hun tot 

 waarschuwing strekt, en ontvlugten dan ook, meestal zonder te weten waarom, 

 gelijktijdig met den Gaai. Daarom zien de vogelvangers niet gaarne, dat hij nabij 

 de lij ster strikken komt; want gewoonlijk is alsdan, om genoemdereden, de vangst 

 niet voordeelig. Vinden alzoo tal van vogelen in hem een zeer nuttig vriend, voor ande- 

 ren is hij des te gevaarlijker vijand, dewijl hij dikwijls jonge vogels uit de nesten rooft 

 en zelfs jonge Patrijzen en ander klein gevogelte vangt; waarom de Vereeniging 





