de kuif omhoog en steekt den kop vooruit, hangt dikwijls aan de takken, fluit 

 zacht en schreeuwt weinig. De Groote Roodkuif (C. moluccensls) daarentegen is 

 een levenmakcr, die veel schreeuwt en spoediger woorden leert klappen, dan de 

 soorten met gele kuiven. De Witkuif is niet zoo vlug in het leeren als laatstge- 

 noemde (C. moluccensis), maar over 't algemeen een bedaarde vogel; zij rigt hare 

 kuil' op, zoodra zij iets vreemds ziet, of wanneer zij schrikt of kwaad wordt, 

 zoodat hare verlengde kopveêren zelden in rust zijn. 



Men weet tot nog toe weinig aangaande de levenswijze van deze soort in den 

 natuurstaat. Ook omtrent hare wijze van nestelen is nog niets met zekerheid waar- 

 genomen. Hoogst waarschijnlijk wijkt zij hierin niet aanmerkelijk van de andere 

 Kakatoes af; daar echter de Kakatocs in den regel bepaalde streken bewonen, zoo- 

 dat in bepaalde streken ook bepaalde soorten voorkomen, kan er wel in den 

 natuurstaat eenig verschil in hare wijze van nestelen en van voeding bestaan. 



Hetgeen wij van de levenswijze der Kakatoes in de vrije natuur weten, 

 zijn wij voornamelijk aan Mr. A. R. Wallace verschuldigd; over 't algemeen zijn 

 de Kakatoes meer bekend aan liefhebbers, dan aan wetenschappelijke mannen. 

 De inboorlingen, die ze vangen en gadeslaan, zullen er zeker wel iets meer van 

 weten; maar de lieden, aan welke zij hunne vangst verkoopen, zijn meestal niet 

 zeer nieuwsgierig naar de levenswijze des vogels. 



Intusschen heeft men toch van de Witkuif-Kakatoe, zij 't ook in gevangen 

 staat, eijeren te zien gekregen; deze waren wit, glanzig en tamelijk rond. 't Is 

 overigens volstrekt niet onwaarschijnlijk, dat deze soort, even als alle andere soor- 

 ten, ook in gevangen staat zou broeijen, zoo haar slechts daartoe eene geschikte 

 gelegenheid werd gegeven. 



In de kooi geeft men aan alle Kakatoes hetzelfde voedsel, namelijk, maïs, 

 rijst, brood, of wat hennepzaad en maïs, door elkander gemengd. Vruchten eten 

 zij gaarne, doch zij mogen er niet te veel van hebben. 



liet ruijen heeft bij deze vogels dikwijls slechte gevolgen; ook ruijen zij niet op 

 geregelde tijden, en soms kan het, nadat zij de oude veeren afgeworpen hebben, lang 

 duren eer zij er nieuwe krijgen. Ingeval zij zich de borstveêren uitrukken, handelt men 

 op gelijke wijze als te dien opzigte voor de Kleine Geelkuif-Kakatoe is aangewezen. 



Eene variëteit, of volgens Wallace nieuwe soort, is C. cristatella van Noor- 

 delijk Gilolo, deze heeft den vorm van C. cristata maar is veel kleiner en heeft 

 eene roode iris. 



