DE WITKUIF-KAKATOE. 



C A G A T U A C R I S T A T A. 



Men verdeelt de Kakatoes in twee hoofdafdeelingen, namelijk, in de soorten 

 met eene naar boven gekromde, en in die met eene nederwaarts gebogen kuif. 



De Witkuif-Kakatoe heeft, van alle bekende soorten, naar evenredigheid, de 

 grootste kuif. Zij is ook de eenige betrekkelijk witte soort; wij zeggen: betrekke- 

 lijk witte, omdat er eigenlijk geene geheel witte Kakatoes bestaan, ofschoon zij op 

 het eerste gezigt zoo schijnen: altoos immers zijn de binnen-, of liever, de onder- 

 zijde der vleugel- en staartpennen gedeeltelijk citroengeel. 



Ofschoon minder algemeen dan de Geelkuif-Kakatoes, wordt de hier afgebeelde 

 soort toch bij vogelliefhebbers en in diergaarden nog al talrijk aangetroffen. De 

 blanke bevolking van Oost-Indië is meer dan wij in de gelegenheid, deze vogels te 

 verkrijgen; zij worden dan ook, in gevangen staat, het meest in de Oost-Indische 

 woningen, vooral op Java, gevonden. 



De witgekuifde soort bewoont Ternate en de nabijgelegen kleine eilanden. 

 Volgens Bernstein vindt men haar in Ternate, Halmaheira, Tidore en Batjan; vol- 

 gens A. R. Wallace bewoont zij Gilolo, Batjan en Ternate. 



Wat hare levenswijze in de gevangenschap aangaat, kan men haar het best 

 met de Groote Geelkuif (C. galerita) vergelijken. Beide soorten hebben in hare ge- 

 aardheid veel overeenkomst, vooral in de wijze van hangen, klauteren, alsook in 

 haar stemgeluid. Ofschoon over 't algemeen de verschillende soorten van Kakatoes 

 onderling veel overeenkomst hebben, bieden zij toch bijna allen, voor een goed 

 opmerker, iets zelfstandigs in hare eigenschappen aan. Zoo b. v. heeft de soort 

 met gele wangen (C. sulphurea), meer dan de anderen, de gewoonte, gerui- 

 men tijd het ligchaam heen en weer te schommelen, zonder van plaats te 

 veranderen. De Groote Geelkuif is bedaarder en rigt, even als de Witkuif, dikwijls 



