wijls zeer gegrond. Hij, die zelf waarneemt, weet in den regel meer, dan velen die 

 uit het eene boek in het andere naschrijven. 



In den natuurstaat voedt zich de Kleine Kakatoe met zachte, sappige vruch- 

 ten, jong groen, zaden enz., waarmede ook de jongen uit den krop worden groot- 

 gebragt. 



In den tammen staat is zij een. aardige vogel, die vele woorden leert klappen, 

 bijzonder mak wordt en zeer veel aanleg tot verstandsontwikkeling heeft. Zij kent 

 dan ook spoedig de huisgenooten en weet haar meester zeer goed te onderschei- 

 den. Als men haar in de kooi houdt, is geweekte maïs, brood, rozijnen, noten en 

 sappige vruchten voor haar eene lekkernij; op gekookte rijst is zij eveneens te 

 houden, maar bij afwisseling moet men er eenige versnapering bijvoegen. Ofschoon 

 kooijen met koper traliewerk een fraaijer voorkomen hebben, zijn de ijzeren veel 

 verkieslijker, omdat de droppelen water, die zij onder het baden en duiken doet 

 opspatten, het koper doen oxy deren en dit koperoxyde voor den vogel een zwaar 

 vergif is. Indien zij de gewoonte heeft, de ruststokken stuk te bijten, dan hange 

 men telkens in de kooi eenige versch gesneden wilgentakjes, welke zij dan ge- 

 woonlijk afpluist. Plukt zij zich de borstveêren uit, men brenge dan een blikken 

 kraag, ter breedte van 4 Ned. duimen, aan den hals, in dier voege, dat de scherpe 

 kant naar den buik, niet naar den kop gekeerd is; van achteren kan men den kraag 

 door middel van twee of meer gaatjes, met een koordje sluiten; ook kan men zich 

 tot dit einde van een blikken ring bedienen, die juist over den kop heen kan. 



Als men haar vrij door de kamer laat loopen, zal zij, louter uit gewoonte, 

 alles stukbijten, wat zij in den bek kan krijgen. Gaarne trekt en bijt zij de knoo- 

 pen van een of ander kleedingstuk af, of vernielt zij de ornementen van spiegel- 

 lijsten en dergelijken. Men kan haar dit echter zeer wel afleeren; want zij begrijpt 

 gemakkelijk, vooral indien zij na de eene of andere les met eenige versnapering 

 wordt beloond. 



De gewoonte, om haar voedsel in den poot te houden en het tusschen de 

 vingers uit te pluizen, zet haar iets eigenaardigs bij. Is haar geleerd, w r anneer men 

 haar iets toedient, den naam van het toegediende te klappen, dan zal zij na eenigen 

 tijd vragenderwijs dien naam herhalen, wanneer zij dergelijk voorwerp ziet of 

 hoort. Leert men haar b. v. het woord „klok" uitspreken, even vóór- of nadat deze 

 slaat, dan roept zij weldra „klok", zoodra zij een of ander daarnaar gelijkend geluid 

 verneemt; evenzoo is 't met de lekkernijen, die men haar geeft, gelegen. 



