De jongen hebben de kleur der ouden, behalve dat bij hen het geel aan den 

 kop nog fletser is. Ook tusschen de seksen is geenerlei onderscheid van geluid of 

 kleur op te merken. 



De inboorlingen van de streken, waar deze vogel gevonden wordt, verhalen, 

 dat er bij eiken troep Kakatoes steeds een mannetje gevonden wordt, dat nooit 

 paart, maar, tot beveiliging zijner broeijende soortgenooten, als voorpost fungeert, 

 en dat deze nimmer het gezelschap verlaten mag, daar hij, bij ontvlugting, door 

 iederen anderen troep als deserteur zou aangemerkt en vermoord worden. Ook 

 verhalen zij dat, wanneer er strikken of vallen gelegd zijn (waarmee men deze 

 vogels gewoonlijk vangt), bedoeld mannetje 't eerst op den uitkijk gaat, ten einde 

 den troep te verwittigen, dat hij in de omstreken iets nieuws gezien heeft; dan 

 komen de anderen met hem mede, en bezien de strikken, doch worden dan meestal 

 door het lokaas verleid en gevangen. Geraakt echter de voorpost of wachter zelf 

 in de strikken verward, dan verlaat de geheele bende de streek en sluit zich, bij 

 gemis van een eigen wachter, bij een anderen troep aan. 



Dergelijke legenden, die trouwens ook van andere vogelsoorten verhaald wor- 

 den, zijn, hoe zonderling 't bij de eerste gedachte ook schijne, toch volstrekt 

 niet zoo geheel ongegrond. Bij verschillende vogelsoorten, die in troepen leven, 

 bevinden zich namelijk dikwijls meer mannetjes dan wijfjes; het zwakste mannetje 

 heeft daar de minste kans, om een wijfje meester te worden, en zal zich dus, meer 

 tijd hebbende, ook alligt met allerlei beuzelingen ophouden, 'tgeen dikwijls ten ge- 

 volge kan hebben, dat hij, iets ontmoetende, wat hem wonderbaar toeschijnt, dit 

 door veel beweging en luid geschreeuw te kennen geeft. In dien zin opgevat, 

 behoort dan ook het bestaan van een voorpost bij de Kakatoes volstrekt niet tot 

 de onmogelijkheden. 



Dat voor 't overige de verhalen van onbeschaafde inboorlingen meestal tot het 

 fabelachtige overhellen, is zeer natuurlijk; zij kennen alleen het verschijnsel, niet 

 de oorzaak, en waar zij tot eene verklaring van het verschijnsel trachten te komen, 

 daar worden zij alleen door hun praktischen zin geleid, die zich meer met het uit- 

 werksel dan met de oorzaak bezig houdt, of liever, het uitwerksel zelf als oorzaak 

 beschouwt; dit is den natuurmensch eigen, en niets is dan ook eenvoudiger, dan dat 

 zij het alleen blijvende zwakkere mannetje als een noodigen voorpost beschouwen, 

 daar zij zich anders geene reden kunnen geven, waarom het juist alleen moet 

 blijven. Overigens zijn hunne waarnemingen, ofschoon verkeerdelijk toegepast, dik- 



