DE KLEINE GEELKUIFKAKATOE. 



CACATUA TRITON. 



De Kakatoes worden, wegens hare algemeene vormen, als een ondergeslacht 

 der Papegaaijen beschouwd. Door haar zwaren, hoogen bek, haar meestal korten, 

 vierkanten staart en de bij de meeste soorten verlengde kopveêren, verschillen zij 

 echter dermate van de eigenlijke Papegaaijen, dat de tegenwoordige ornithologen haar 

 tot eene afzonderlijke groep gebragt hebben, wier wetenschappelijke naam thans 

 Cacatua is. 



De Kleine Geelkuif is van alle Kakatoes de meest bekende en wordt vooral 

 in de zeesteden van Holland gezien, waar zij gewoonlijk door zeelieden wordt 

 aangevoerd. 



Zij behoort op het eiland Nieuw-Guinea te huis, wordt daar gevangen, naar de 

 voornaamste zeesteden onzer Oost-Indische bezittingen gebragt en met veel winst 

 verkocht. Op Java wordt zij in de meeste huizen der blanken aangetroffen. 



Op den grond komt zij zelden, en alleen dan, wanneer er geene vruchten aan 

 de boomen zijn; alsdan loopt zij en houdt de voorteenen binnenwaarts gekeerd; 

 haar gang heeft echter iets moeijelijks; want de pooten dezer vogels zijn, even 

 als die van bijna alle andere Papegaaijen, meer ingerigt om te grijpen en vast te 

 houden, dan om op vlakke gronden te loopen. 



In den vrijen staat leeft zij gepaard, meestal eenige paren bij elkaêr, in de 

 bosschen. Volgens waarnemingen broeijen zij op bepaalde plaatsen, namelijk in bijna 

 ondoordringbare wouden, en in massa's vereenigd, zoodat er dikwerf een vrij groot 

 aantal paren in een en denzelfden boom nestelen. 



Hare eijeren, die in eene boomholte, op den molm of in een eenvoudig nest 

 gevonden worden, en waarvan elk broeisel gewoonlijk twee oplevert, zijn glanzig 

 wit van kleur en ovaal van vorm. 



