gedompeld is, hij in de meeste gevallen binnen eenige uren sterft of in eene 

 flaauwte valt, waarin hij dikwijls blijft. Ook wanneer men hem bij dag te veel in 

 zonnelicht plaatst, wordt hij ziek of treurig; daarom houde men hem in eene 

 donkere kooi en plaatse die zooveel mogelijk in de schaduw. Baden doet hij zich 

 zelden, zoodat een waterbakje in de kooi overtollig is; evenwel kan men hem nu. 

 en dan water voorzetten, omdat hij soms drinkt, vooral dan, wanneer hij met 

 raauw vleesch gevoerd wordt, dat voor hem een goed voedsel is, mits men het 

 fijnhakke en er veeren onder menge; want bij gebrek aan haar of veeren kunnen 

 zich bij den Uil geene groepen vormen, gelijk in den natuurstaat geschiedt. 



Strenge koude of sterke warmte schijnen den Uil niet te schaden; ook kan 

 hij wel eenige dagen zonder voedsel blijven, mits men hem later een zooveel 

 grooter rantsoen toediene. Een vogel ter grootte van eene huismusch of twee a drie 

 veldmuizen daags zijn toereikend om hem in 't leven te houden; men houdt hem 

 echter zelden langer dan vier jaren, en de meesten sterven reeds binnen het jaar. 



Indien men den Uil bij de vogelvangst wil bezigen, moet hij vóór dien tijd 

 eenigzins aan de gevangenschap gewend zijn, daar hij anders te schuw is. Jong 

 gevangen voorwerpen zijn dus hiertoe het meest geschikt. Nadat hij daags te 

 voren geen of weinig voedsel ontvangen heeft, sluit men hem in eene donkere 

 kooi of mand op, na aan zijn poot, boven den hak, een zeemlederen bandje 

 bevestigd te hebben; aan dit bandje wordt een koperen ring en, als men op de 

 vangst uitgaat, aan den ring een acht a tien voet lang koord vastgemaakt. 



De vangst wordt door drie personen verrigt; de eerste draagt de mand met 

 den Uil, de tweede houdt de lijmstokken gereed, en de derde draagt eene kooi 

 met Meezen of Pimpels als lokvogels. Men gaat nu hiermede volgenderwijze te 

 werk. Zoodra men eenige kleine vogels in de boomen ontwaart, en deze door de 

 medegenomen lokvogels aangefloten worden, zet men de mand op den grond en 

 laat den Uil, die er door het koord aan vast is gebonden, naar buiten komen. 

 Deze vliegt dan meestal op of springt, zoo ver het koordje reikt, vooruit, hetgeen 

 gewoonlijk voldoende is om hem door de nabij zijnde vogeltjes te doen opmerken; 

 zien deze hem echter nog niet, dan laat men hem nog eens opvliegen of houdt hem 

 voor de lokvogels, die dan beginnen te schateren. Te gelijk met de mand, wor- 

 den door den tweeden vogelaar de lijmstokken neergezet, in dier voege, dat zij 

 buiten 't bereik van den Uil, maar toch ook niet veel verder staan. Hierbij valt 

 nog op te merken, dat de stokken altijd zóó geplaatst moeten worden, dat ze in 





