De meeste Uilen broeijen in holen, hetzij in aard- of boomholen, gaten van 

 muren, spleten van bergsteenen en rotsen, onder steenen of onder de uitstekende 

 wortels van groote boomen. De eijeren zijn over het algemeen wit en bijna rond. 



De meeste soorten kunnen ook bij dag zien, ofschoon hunne oogen hun dan 

 slecht ter dienste staan. Het best zien zij in de schemering of bij maanlicht. 



De Uilen kunnen veel voedsel in eens verslinden en daarna lang (sommigen 

 wel veertien dagen) vasten. Hun voedsel bestaat uit muizen, hagedissen,' vogels, en 

 eenige groote soorten rooven ook jonge hazen, konijnen en ratten. Zij drinken zel- 

 den, en de onverteerbare zelfstandigheden van verslonden dieren spuwen zij als 

 harde proppen uit. 



In bijna alle landen der wereld komen Uilen voor; op vele kleine eilanden 

 schijnen zij echter te ontbreken, en in sommige streken worden zij gedeeltelijk door 

 de Nachtzwaluwen (Caprimulgus en Podargus) vervangen. In Europa vindt men 

 de volgende: de zoogenaamde Groote Hertog (Strix bubo of Bubo maximus), de 

 Middelste Hertog, ook Hoorn-, Oor- en Ransuil genoemd {Str. otus of Otus vulgaris), 

 de Kleine Hertog (Str. scops of Scops zorca), de Velduil (Str. (Otus) brachyotus). 

 Deze soorten worden Ooruilen genoemd, omdat hun kop met twee hoorntjes of 

 liever pluimpjes, uit veeren bestaande, versierd is. Van de Gladkop-Uilen worden 

 in Europa nog aangetroffen: de Kerkuil (Str. flammea), de Boschuil (Str. aluco), 

 de Sneeuwuil (Str. nyctéa), de Havik-Uil (Str. (Surnia) ulula), de Noordsche 

 Boschuil (Str. (Ulula) lapponica), waarvan nog eene verwante soort, de Ulula 

 uralensis, de Dwerguil (Str. (Athene) passerina), en eindelijk de Steenuil (Str. 

 (Athene) noctua). 



Hier te lande komen niet al deze soorten voor; bij ons vindt men zoo veel 

 Uilen niet, ofschoon wij er toch eenige hebben. 



Daar deze vogels, met uitzondering van den Steenuil, minder in den smaak 

 van vogelliefhebbers vallen, bepalen wij ons alleen tot dezen, te meer daar hij 

 eene groote rol in de vogelvangst speelt. 



Strix noctua beteekend Nachtuil. De naam ,, Steenuil" is waarschijnlijk afkom- 

 stig van zijne voorliefde om in oude kerktorens, gaten van muren of in 't algemeen 

 op steenen gebouwen te vertoeven. Verkeerdelijk worden de wetenschappelijke naam 

 „Strix passerina" en de inlandsche naam „Katuil" voor deze soort gebezigd. 



Het is een standvogel, dien men, vooral in den trektijd der kleinere vogelsoor- 

 ten, langs boschjes of nabij boomgaarden en boerenwoningen kan aantreffen. 



