die, altoos voor een vogel, een uitmuntend geheugen bezitten, en onder de men- 

 schen zeer goed vrienden van vijanden weten te onderscheiden. Wanneer zij , 

 b. v., in een weiland of langs den weg loopen, zullen zij, voor de eerste maal 

 verjaagd wordende, niet zoo ver wegvliegen, als wanneer zij herhaaldelijk worden 

 opgejaagd. Zijn zij eenmaal door een geweerschot verontrust geworden, dan 

 zullen zij, op het gezigt van den jager, onmiddellijk onder luid gekras wegvlie- 

 gen, maar daarentegen bedaard blijven zitten, wanneer hun een ongewapend 

 persoon nadert. Zitten zij langs de straatwegen, dan zullen zij zich niet veront- 

 rusten, wanneer er iemand voorbijloopt; blijft men echter staan en ziet men hen 

 aan, dan nemen zij dadelijk de vlugt. In streken, waar zij nimmer verjaagd wor- 

 den, zijn zij dan ook zeer mak, en zelfs bij ons blijven zij op plaatsen, waar hen 

 geen gevaar bedreigt, zonder argwaan voortwandelen. liet valt dus niet gemak- 

 kelijk, hen magtig te worden, en men kan dan ook alleen de jongen uit de nesten 

 halen; deze moeten dan echter minstens acht en hoogstens veertien dagen oud 

 zijn, daar zij anders meestal in de gevangenschap sterven; evenwel houden die 

 van het eerste broeisel het gewoonlijk beter uit dan de anderen. Men voert ze 

 met gehakt vleesch en zelfs met raauwen visch. 



Men moet deze vogels nimmer in de kamer vrij laten rondloopen; want dan 

 stelen zij allerhande glinsterende voorwerpen en verbergen die dikwijls zoo goed, 

 dat men ze vooreerst niet terug zal vinden. Van deze hunne eigenaardigheid, welke 

 reeds dikwijls tot allerlei fabelen omtrent hunne diefachtigheid heeft aanleiding- 

 gegeven, ligt de oorzaak hierin, dat zij in den vrijen staat, even als de Vlaamsche 

 Gaai en andere hier overwinterende vogels, winter- of voorraadschuren inrigten; 

 dat hierbij hun smaak vooral op glinsterende voorwerpen valt, is hieraan toe 

 te schrijven, dal hun natuurlijk voedsel, des zomers en in het najaar, grooten- 

 deels uit loop- en mestkevers bestaat, die bijna allen glimmen of eene metaal- 

 blaauwe kleur hebben. 



Men kan de gekooide Ekster verschillende woorden leeren klappen, zonder 

 dat men haar daartoe den tongriem behoeft te snijden. Haar spraakvermogen is 

 echter zeer gering en bepaalt zich slechts tot eenige weinige, scherp klinkende 

 woorden, vooral die, waarin de ch en de k voorkomt. In landen, waar meer 

 melodieuse talen gesproken worden, vindt men dan ook minder pratende Eksters. 



In gevangenschap is het door zijne oplettendheid een zeer aardige vogel, die 

 tot veertig en meer jaren oud kan worden. Hij drinkt weinig, maar eet veel, en 





