jaar veel, en het volgende jaar weinig individuen van deze of gene vogelsoort 

 gevonden worden. 



De vogel, dien wij, zoolang geen beteren naam in gebruik is, Pestvogel 

 zullen blijven noemen, behoort niet in Nederland te huis, maar wordt er alleen 

 op den trek aangetroffen; soms echter, wanneer er velen tot ons overgekomen zijn, 

 blijven eenigen overwinteren, en van deze worden er soms in het volgende jaar 

 hier broeijende gevonden. 



Het vaderland dezer vogels is Zweden, Noorwegen en een groot gedeelte van 

 Rusland. Zij bewonen dus de koude streken van Europa, en uit hunne aankomst 

 in ons land zou men alleen kunnen afleiden, dat het in die streken te koud 

 voor hen geworden is, en dat wij dus eveneens kans op een strengen winter 

 hebben; doch ook dit heeft zich evenmin bewaarheid; want de winters, die op 

 de komst dezer vogels volgden, waren al niet kouder dan gewoonlijk. 



De Pestvogels vormen een op zich zelf staand geslacht, waarvan slechts 

 drie soorten bestaan, die echter in kleur weinig of niet van elkander verschillen. 

 De eene soort bewoont Noord- Amerika en heeft geelachtige buikvederen, de tweede 

 die iets kleiner dan de Europeesche is, leeft in Japan en eindelijk de Europee- 

 sche zelf. 



De Pestvogels bouwen hun nest op takken, en bezigen als bouwstof dunne 

 dennentakjes, de verdorde stijve blaadjes der dennen, of andere plantaardige 

 zelfstandigheden, al naar de localiteit dit meebrengt. 



Elk broeisel bestaat uit vier a zes eijeren, die blaauwachtig wit, en aan het 

 stompe uiteinde van groote, bruine, olijf kleurige en violetzwarte vlekken voorzien 

 zijn, waartusschen zich nog kleinere, roodachtige vlekjes vertoonen. Bij de jongen 

 ontbreken aanvankelijk de zwarte vlek aan de keel en de roode puntjes aan de 

 vleugelveêren; bij velen worden echter reeds in het eerste najaar na hunne 

 geboorte deze puntjes aangetroffen. 



De jongen worden met insecten gevoed. Het voedsel der ouden bestaat des 

 zomers uit allerhande vliegende insecten, die zij, even als de Vliegenvangers, in 

 de vlugt vangen. Gedurende het koude jaargetijde en in het najaar eten zij ook 

 zaden en bezien, vooral die van den hulst. 



Eigenlijken zang hebben zij niet, maar zij laten nu en dan een zacht geluid 

 hooren, dat wel eenige overeenkomst heeft met dat van den Appelvink (Coccothraustes 

 vulgaris). Zij zijn niet zeer schuw, leven slechts in troepen van hunne soort 



