slag te wagen; naauwelijks echter hebben zij den eersten stap tot vliegen gedaan, 

 of zij fladderen reeds dartel weg, een luid geschreeuw aanheffende, maar dalen weldra 

 op de eene of andere digtbij gelegen rustplaats neder, om echter spoedig weder op 

 te vliegen; zij blijven evenwel steeds in de nabijheid der ouden, met welke zij 's avonds 

 naar het nest terugvliegen. Over dag zetten zij zich op dunne takken, telegraafdraden 

 of op de daken neer en wachten geduldig, dat een der ouden hun al vliegende 

 eenig voedsel aanbrengt. Als zij ouder geworden zijn, vliegen zij de ouden achterna 

 en ontvangen het voedsel insgelijks in de vlugt. 



De geheele Zwaluwen- familie, zooweide ouden als de jongen van beide broeisels, 

 blijft bij elkaêr tot den trektijd (September tot October). Dikwijls zit het geheele 

 gezin aaneengesloten op een uitstekenden tak; het oude mannetje zingt dan, het 

 wijfje accompagneert, en de jongen voegen er de weinige geluiden, die zij kun- 

 nen voortbrengen, bij. Zulk een concert van Zwaluwen heeft iets liefelijks; haar 

 gezang geeft duidelijk haar levendig karakter te kennen; de schielijk herhaalde, 

 krachtige, maar eenvoudige toonen van het mannetje, begeleid door de zwakkere 

 geluiden zijner familie, hebben waarlijk iets aantrekkelijks. 



Onze Boerenzwaluw wordt om hare geaardheid beschermd, om haar nut boven 

 vele andere vogels ontzien, en dan ook door bijna niemand gehinderd. De Zwaluw 

 beseft dit zeer wel; daarom komt zij op onze daken zitten, vereenigt hare woning 

 met de onze, vliegt op zolders en komt zelfs in de kamers der buitenhuizen, om 

 er de vliegen en muggen weg te vangen. 



Er bestaan zelfs voorbeelden van Zwaluwen, die, in het bouwen van haar nest 

 niet wel kunnende slagen, zich daarin door de bewoners van het huis lieten helpen. 

 Men bragt namelijk klei tegen het gebroken nest aan, en daarop gingen de Zwaluwen 

 met haar arbeid voort, vlogen later de kamers van het huis binnen, en kwamen 

 het volgende jaar terug, door hare meerdere makheid bewijzende, dat zij dezelfden 

 waren en de haar betoonde hulpvaardigheid niet vergeten hadden. 



Men is het er nog lang niet over eens, waar onze Zwaluwen heêntrekken en 

 waar zij 's winters vertoeven. Zij trekken allen Zuidwaarts, en vereenigen zich 

 daartoe in troepen. Eenigen blijven den geheelen winter in het Zuidelijkst gedeelte 

 van Europa, anderen trekken Zuid-Oostwaarts tot Egypte, Palestina, sommigen 

 waarschijnlijk nog verder, tot in de onbekende binnenlanden van Afrika. Den 

 2den April 1865 nam ik er eene op 2 graden Noorderbreedte, in volle zee, waar; 

 zij kwam in het touwwerk onzer stoomboot zitten, rustte daar uit en verliet ons 



