in Nederland als trekvogel voor, en overwintert in Noord- tot Midden- Afrika, soms 

 echter ook in Zuid-Europa; althans ik vond ze nog in December nabij Lissabon. 

 Deze vogeltjes verschijnen in Nederland eerst in de laatste helft van April, om in 

 het begin van Augustus weder te vertrekken. Als eene uitzondering op den regel, 

 kan ik hier nog bijvoegen, dat ik in het begin van September 1868 in de om- 

 streken van Leiden een broeijend wijfje met een viertal jongen aantrof; deze 

 jongen waren slechts eenige (drie a zes) dagen oud; eenige dagen na deze ont- 

 dekking vond ik de jongen allen dood, en een oud voorwerp op eenige schreden 

 van hel nest. Ten einde mij te overtuigen, of mijne waarneming juist was, schoot 

 ik het vogeltje, en bevond dat het werkelijk een wijfje van den Gewonen Vliegen- 

 vanger (Muscicapa grisola) was. 



Kort na hunne aankomst paren deze vogels; zij broeijen slechts eenmaal: 

 tegen 't einde van Mei, of in Junij. De jongen trekken te gelijk met de ouden weg 

 en hun verdwijnen onderscheidt zich door dit zonderlinge, dat er, daags nadat 

 men ze overal nog aantrof, nergens meer een enkele Vliegenvanger te vinden 

 is, zonder dat men te voren eenige voorbereiding tot hun vertrek had kunnen 

 waarnemen. 



Bij deze soort is geen verschil tusschen de seksen op te merken; zeer oude 

 voorwerpen zijn meer eentoonig graauw van kleur; alleen de jongen hebben meer 

 en duidelijke strepen. 



Het nest wordt uit dunne worteltjes, pluis, koe- of paardenhaar en veeren 

 zaamgesteld en zóó geplaatst, dat het broeijendc wijfje moeijelijk ontdekt kan 

 worden, zonder dat echter het nest geheel verborgen ligt. Boven in een boom 

 nabij den stam, op maar nooit tusschen de takken; boven op knotwilgen; tusschen 

 niet te digt groeijend klimop, of in vensters van torens der buitenhuizen zalmen 

 spoedig bet nest kunnen ontdekken, zoo men slechts de ouden gadeslaat. Dezen blijven 

 namelijk in de nabijheid van hun kroost, of liever, bouwen een nest in den omtrek 

 van hun lievelingsoord; want Vliegenvangers vertoeven steeds op die plaatsen, 

 waar zij eenmaal ondervonden hebben dat genoegzaam insecten te vangen zijn. 

 Aangezien zij nu hun voedsel in de vlugt bemagtigen en met ieder gevangen 

 insect naar hunne vorige zitplaats of naar het nest terugkeeren, ziet men 

 weldra waar zij met het voedsel heênvliegen, en dus ook waar het nest ligt. 

 Wanneer echter het wijfje op eijeren zit, moet men goed uit de oogen zien; want 

 zij vliegt, bij naderend gevaar, niet altijd weg, en de kleuren harer veeren komen 



