laatste broeisel, worden, nadat zij reeds uitgevlogen zijn, nog ongeveer eene week 

 door de ouden gevoerd. 



Zij vliegen nog lang over dag niet de ouden mede en tegen den avond 

 komt de geheele troep bijeen en brengt, terwijl de jongen tusschen de ouden 

 ingesloten zijn, gezellig den nacht door. Ik heb waargenomen, dat de ouden het 

 eerst ontwaken, of althans het eerst de nachtelijke rustplaats verlaten, terwijl 

 de jongen blijven zitten, totdat de ouden hun eenig voedsel hebben aangebragt. 

 Zulk eene familie vertoeft tot September in de nabijheid van de broeiplaats, 

 doch na dien tijd zwerft zij rond, om tegen den winter, hetzij wegtrekkende 

 of blijvende, van elkander te scheiden. 



Het vangen van de Meezen geschiedt op eene min of meer eigenaardige 

 wijze, namelijk door middel van eene kooi, welke men om die reden „meezenknip" 

 noemt. Men vangt ze echter het best met vogellijm, waarover wij bij onze beschrij- 

 ving van den Steenuil breedvoerig zullen spreken. 



De Meezen kunnen de gevangenschap zeer wel verdragen; evenwel worden 

 zij in de kooi zelden oud. Het meest geschikte voedsel is hennepzaad, hetwelk 

 echter slechts bij afwisseling met insecten-voeder mag toegediend worden. Deze 

 vogels hebben, even als de Pimpel, Zwartkop- en kleine Koolmees, de gewoonte, 

 het zaadje tusschen de pooten te nemen en er met de scherpe punt der boven- 

 kaak een gat in te maken of het open te breken, waarna zij er den inhoud be- 

 hendig uitpluizen. Men heeft deze eigenschap „kloppen" genoemd, omdat daarbij 

 een sterk kloppend geluid ontstaat. Als het stokje, waarop de vogel klopt, holen 

 de kooi ligt is en tegen een houten wand hangt, klinkt dit geluid bijna even 

 sterk, als wanneer er iemand aanklopte. Het is echter beter, het zaad te kneuzen, 

 zonder het te veel te breken. Dit geldt vooral voor de kleinere Meezensoorten, 

 die spoedig sterven, als men het hennepzaad niet voor hen gebroken heeft. Tot 

 afwisseling zijn meelwormen, spinnen en mierenpoppen (zoogenaamde miereneijeren) 

 een uitmuntend voedsel. Vele vogelliei hebbers zijn gewoon, de Meezen, in plaats van 

 water, melk te geven, ter wille van de daarin voorkomende voedende bestanddeelen. 

 Dit kan echter alleen dan van invloed zijn, wanneer de melk versch is. Intusschen 

 is zuiver water voldoende; ontdooide ijs of sneeuw echter is voor hen, even als 

 voor alle andere kamervogels, schadelijk, omdat de vóór het bevriezen daarin 

 aanwezige infusiediertjes dan gestorven zijn. Door het voortdurend gebruik van 

 melk verliezen de Meezen hare kleur; het zwart wordt flets en de gele onder- 



