■■ 



gedurende den geheelen winter, en ruijen eerst in het volgende voorjaar, terwijl 

 de jongen van een vroeger broeisel, even als de ouden van alle inheemsche 

 meezensoorten, reeds in het najaar van vederen verwisselen. 



De Pimpels broeijen van Mei tot Julij. Zijn zij echter eenmaal verjaagd of 

 verstoord, dan broeijen zij eerst in Junij, en dan komt het tweede broeisel of 

 in 't geheel niet, óf in de laatste helft van Julij. Zij bouwen hunne nesten in 

 boomholen, gewoonlijk in die van lage wilgenboomen. Het nest wordt van mos, wor- 

 teltjes en, naar mate van de localiteit, van allerlei zachte zelfstandigheden ver- 

 vaardigd ; het ligt meestal een halven voet diep en heeft niet zelden twee uitgangen, 

 of liever een ingang en eene andere opening om uit te gaan; daarom kiezen de 

 Pimpels liefst zeer oude wilgenstammen, omdat daarin veeltijds de holen digt bij 

 elkaêr liggen en die stammen in den regel hol zijn. De opening tot den in- of 

 uitgang is meestal zoo eng, dat men er naauwelijks den vinger in kan steken. 

 Het is wel eenigzins vreemd te zien, dat de ouden in en uit een zoo naauw gat 

 kunnen kruipen, maar als wij deze vogeltjes meer van nabij beschouwen, dan 

 zullen wij ons kunnen overtuigen van de geringe grootte van hun ligchaam, en 

 ontwaren, dat hun omvang hoofdzakelijk in hunne lange, weeke veeren bestaat. 



Men heeft gemeend en zelfs geschreven, dat de Pimpels wel een zestiental 

 eijeren leggen; dit is echter overdreven: het getal eijertjes bedraagt nooit meer 

 dan tien, hoewel men wel eens meer jongen in één nest heeft kunnen aantreffen. 

 Velen zullen echter wel, even als ik, hebben waargenomen, dat het wijfje som- 

 tijds nog een a drie eijeren legt terwijl zij reeds jongen heeft, ja dat zelfs naast 

 jongen van meer dan eene week oud wel eens eijeren worden gevonden, zoodat, 

 als deze uitgebroeid zijn, de vroeger geboren jongen reeds den ouderdom bereikt 

 hebben, waarop zij het nest kunnen verlaten. Dit pleit zekerlijk voor de vrucht- 

 baarheid der soort, en deze wijze van eijerleggen levert, ofschoon van den gewo- 

 nen regel afwijkende, voor het wijfje dit gemak op, dat zij de later gelegde eitjes 

 niet zelve behoeft uit te broeijen, maar dit aan de in het nest zijnde jongen kan 

 overlaten. 



De eijeren der Pimpels zijn, hoewel betrekkelijk klein, toch, naar den om- 

 vang van het ligchaam gerekend, van middelbare grootte. Zij worden (altoos be- 

 halve bovengenoemde uitzondering), alleen door het wijfje in dertien dagen 

 uitgebroeid, en de jongen door beide ouden met insecten, vooral spinnen, 

 gevoerd. 



