Het geluid der jonge Pimpels klinkt minder helder dan dat der ouden en, 

 even als dat van de Gewone Mees (Parus major), eenigzins schor. 



De jongen van het eerste broeisel zwerven in elkanders gezelschap, die van 

 het laatste met de ouden rond, door wie zij nog eenige dagen worden gevoerd. 

 In het najaar vereenigen deze vogels zich in troepjes met de Gewone, de Zwart- 

 kop- en Staartmees, alsook met andere trekkende vogels. In het late najaar, wanneer de 

 bladeren reeds van de hoornen zijn gevallen en de vogels talrijker en beter waar 

 te nemen zijn, ontmoet men niet zelden zwermen trekkende of zwervende vogeltjes, 

 waaronder Winterkoningen (Regulus cristatus), Goudhaantjes (Regulus ignicapillus) , 

 Staartmeezen, Gewone en Zwartkopmeezen, Roodborstjes, de zoo eigenaardige 

 Klein-Jan of Sluiper (Troglodytes europceus), en eindelijk de Pimpels, die wel het 

 voornaamste gedeelte van zulk eene vliegende kolonie uitmaken. Zulke troepen trek- 

 ken niet in eene bepaalde rigting voort, maar verhuizen slechts bij geringe afstanden. 

 Somtijds verlaten de Gewone Meezen het gezelschap, maar de Pimpels, althans de 

 meeste hunner, blijven den geheelen winter bij den troep. De Zuidelijker trekkenden 

 kunnen alleen de laatgeboren jongen zijn, die nog niet geruid hebben; want dezen 

 zouden het in hun zomerpak des winters hier te koud krijgen. 



In levenswijze hebben de Pimpels veel overeenkomst met de Gewone Mees, 

 van wie zij echter in karakter wel min of meer verschillen; zij zijn namelijk nog 

 vrolijker, nog levendiger en onrustiger, en ook vertrouwelijker en minder brutaal, 

 dan hun groote geslachtsgenoot; ook zijn zij lang niet zoo bloeddorstig als deze, 

 maar liefelijker en zachtzinniger, veel teerder en daardoor ook minder geschikt 

 om in gevangenschap te leven. Tegen den Steenuil zijn zij even verwoed als de 

 overige Meezen; zij blijven het langst in zijne nabijheid en schijnen daarbij, wat 

 plaagzucht betreft, alle andere Meezen te overtreffen. Hun stemgeluid is zachter 

 en liefelijker dan dat van de Gewone Mees, hoewel het daarmede in vele op- 

 zigten, zoo als in het zoogenaamde schateren en in het slepende gewone geroep, 

 eenige overeenkomst heeft. In het voorjaar echter hoort men van den Pimpel een 

 geluid, dat andere Meezen nimmer laten hooren, namelijk de helder klinkende, 

 eenigzins tremolerende liefelijke zang van het mannetje. 



Men vangt deze vogeltjes in het najaar met den meezenknip, en ook zeer 

 goed met den lijmstok. Eigenlijk zijn het vooral de Pimpels, waarvan men zich 

 op laatstgenoemde wijze meester maakt. Gevangen zijnde, hebben zij de gewoonte, 

 elkander in het schoonmaken der veeren (die door de vogellijm bemorst zijn) te 



