DE STAAKTMEES. 



PARUS CAUDATUS. 



De Staartmeezen bieden, naar gelang van de luchtstreken, welke zij bewo- 

 nen, eenig verschil van kleur aan, hetwelk alleen in de meerdere of mindere uit- 

 gebreidheid van het wit of het zwart aan den kop bestaat. Er zijn echter 

 standvastige soorten, wier kleuren in de meeste opzigten mei de Europesche 

 overeenkomen. Daar nu de voorwerpen der gewone soort (P. caudatas) onderling 

 eenige afwijking' in kleur aanbieden, de jongen van de ouden verschillen, en 

 er op den trek lichter gekleurde voorwerpen uit het koude Noorden tot ons 

 overkomen, zoo heeft dit tot de onderstelling geleid, dat er in Europa verschillende 

 soorten van Staartmeezen voorkwamen, namelijk, de eerste in het Noorden, 

 de tweede in het Midden, en eene derde soort in het Zuiden van Europa. 



Ofschoon deze vogels gewoonlijk, en door de meesten, als eigenlijke Meezen wor- 

 den beschouwd, zijn ze dit niet, hoewel zij in vele opzigten met de Meezen overeen- 

 komen, namelijk, door hun korten, maar zeer puntigen en krachtigen snavel, hunne 

 lange, maar losse, ijle veeren, en hun stemgeluid. Reeds in 1752 werden zij 

 door den ornitholoog Möhring van de Meezen afgescheiden en tot een nieuw ge- 

 slacht (Orites) ingedeeld. Later werd de nieuwe geslachtsnaam Orites weder 

 verworpen, omdat door Keyserling en Blasius dezelfde wetenschappelijke naam voor 

 een geheel anderen vorm van vogels gebezigd werd. Volgens Linnaeus zijn het 

 eigenlijke Meezen (Parus), maar door de tegenwoordige ornithologen worden zij 

 weder met de wetenschappelijke namen Megisturus, Mecistura en Acredula 

 aangeduid. 



In Noord-Europa zijn de voorwerpen witter en grooter dan de hier 

 te lande broeijende. Alleen de jongen hebben, het eerste jaar, twee ros- 

 achtig zwarte strepen over den bovenkop. Na dien tijd zijn zij, even als de 



