ouden, wit. De wijfjes worden er insgelijks wit aan den kop, doch zelden 

 vóór het derde levensjaar. Hieruit volgt, dat alleen de eenjarige jongen streepjes 

 op den kop hebben, en de omstandigheid, dat er onder een troep trekkende 

 Staartmeezen slechts enkele witkoppen voorkomen, is hieraan toe te schrijven, dat 

 zulke zwermen uit beide ouden met de jongen van het laatste broeisel bestaan. 

 Men kan er dan ook zeker van zijn, 's winters, hier te lande, onder een trek- 

 kenden troep van tien a twintig voorwerpen, altijd twee a vier zoogenaamde wit- 

 koppen aan te treffen. 



De ornithologen zijn het aangaande deze kleurverschillen lang niet eens: 

 sommigen beweren, dat het meer of minder wit aan de seksen is toe te schrijven; 

 anderen daarentegen noemen het witte een winter-, en het gestreepte een zomer- 

 kleed, terwijl weder anderen er verschillende soorten van maken. Van deze soorten 

 zou dan de eerste moeten zijn de zoo even genoemde Noordsche of Scandinavische 

 Staartmees (Paroïdes longicaudes en P. caudatus van Brehm; Orites caudatus van Sun- 

 deval, en Acredula caudata van Koch), terwijl de tweede soort (de West- en Midden- 

 Europesche Staartmees) volgens Blyth Mecistura rosea, volgens Macgillavry Mecistura 

 longicaudata, volgens Gould Mecistura caudata en volgens Koch Acredula rosea 

 moet heeten. In hoe verre dit nu soorten zijn, kan alleen dan uitgemaakt worden, 

 wanneer iedere autoriteit aanneemt, dat eene min of meer aanmerkelijke verkleu- 

 ring, welke door verschil van luchtstreek bij de vogels wordt te weeg gebragt, 

 eene voldoende reden oplevert om ze in soorten af te deelen. De Engelsche 

 natuurkundigen beschouwen datgene, wat wij gewoonlijk klimaatvariëteiten noe- 

 men, als standvastige soorten, omdat zij van de meening uitgaan (theorie 

 van Darwin), dat het ontstaan van soorten aan vele omstandigheden kan 

 toegeschreven worden, en derhalve het verschil in kleur bij de voorwerpen, 

 door mindere of meerdere koude of andere omstandigheden veroorzaakt, voldoende 

 reden oplevert om afwijkingen van de typen als zoo vele nieuwe soorten te beschouwen. 



Het meest opmerkenswaardige bij de Staartmeezen is, dat de Noordsche 

 voorwerpen niet Zuidelijker trekken dan België. In Pruissen komen zij alleen in het 

 Noordelijk gedeelte en, even als bij ons, slechts in den winter voor. In Engeland ziet 

 men ze nooit; zelfs in 't Noorden van Schotland of Ierland zijn zij nooit waar- 

 genomen. De Midden- en West-Europesche Staartmees (dezelfde als de Zuid-Euro- 

 pesche) is in Engeland een standvogel, in Nederland daarentegen een trek- of zwerf- 

 vogel, die ons in October of November verlaat, en waarvan steeds eenige voorwerpen 



