ontmoeten zij de hier te lande zwervende Midden-Europesche voorwerpen, zoodat 

 men gelijktijdig, doch alleen 's winters, het Noord- en het Midden-Europesche ras 

 hier aantreft. 



Het getal der in Nederland broeijende Staartmeezen is zeer gering, in ver- 

 houding tot de menigte voorwerpen, die hier komen overwinteren. Meestal nestelen zij 

 op plaatsen, waar vruchtboomen groeijen, zoo als boomgaarden. Zij broeijen reeds 

 vroeg in het jaar; de eerste eijeren worden soms reeds in het laatst van April gelegd. 

 Men vindt gewoonlijk eenige paren in denzelfden boomgaard, soms zelfs twee nesten 

 in een en denzelfden boom. De Staartmeezen maken niet, zoo als de eigenlijke 

 Meezen, haar nest in boomholen, maar bouwen het zeer kunstmatig op of tusschen 

 met mos bedekte takken. De woning, die zij voor haar kroost bereiden, is zoo 

 degelijk ingerigt, dat het broeijende wijfje niet alleen voor koude of regen beschut, 

 maar ook aan het oog van Sperwers of andere vijanden geheel onttrokken wordt. 

 Bij het vervaardigen van het nest is vooral het wijfje druk in de weer; zij weeft 

 en vlecht de bouwstoffen, die door het mannetje worden aangebragt, zóó stevig 

 in elkaêr, dat het eenmaal voltooide nest moeijelijk, zelfs bij de hevigste stor- 

 men, zijn vorm kan verliezen. De materialen tot den nestbouw bestaan uit aller- 

 hande dunne, zachte plantenvezels, koe- en paardenhaar, spinsels en webben van 

 rupsen of spinnen, uitgepluisde cocons van vlinders en zachte, doode blaadjes; 

 met deze eenvoudige zelfstandigheden wordt de grondslag voor de woning gelegd; 

 zoodra eenige takjes daarmede omwoeld zijn en de bodem is gelegd, wordt alleen 

 naar de hoogte en van buiten naar binnen gewerkt, totdat, in een tijdsverloop van 

 ongeveer tien dagen , een groot bolvormig nest vervaardigd is ; gedurende de laatste 

 dagen werken de beide vogeltjes mos en kleine stukjes boomschors tusschen de 

 wanden in, en bootsen daardoor zóó natuurlijk kleur en hoedanigheden van een 

 boomtak na, dat het nest zelfs door het meest geoefend oog slechts moeijelijk 

 van een stronk of knot kan onderscheiden worden. De ligging van het nest is 

 meestal zóó, dat de naauwe opening door de bladeren verborgen wordt; deze 

 opening is in den regel bovenaan en wijd genoeg, om het wijfje door te laten; 

 het mannetje komt niet in het nest, maar blijft vooral 's nachts, in de nabijheid. 



De acht a twaalf eitjes, waaruit het broeisel gewoonlijk bestaat, zijn wit, 

 eenigzins naar het rosé trekkende (welke tint na het uitblazen verdwijnt); aan de 

 stompe zijde zijn eenige roestbruine vlekjes aanwezig. De jongen worden door de 

 beide ouden met kleine insecten en insecteneijeren grootgebragt. 



