HET BAAKDMANNETJE. 



PARUS BIARMICUS. 



Baardmannetjes zijn vogels van een op zich zelf staanden vorm. Zij komen hel 

 meest met de Meezen overeen; waarom zij dan ook gewoonlijk als zoodanig worden 

 aangemerkt. Zij verschillen echter van de eigenlijke Meezen (Parus) vooral door 

 hun meer gebogen bek, hunne levenswijze en hun stemgeluid. 



Door de latere ornithologen worden zij Calamophüus genoemd, ofschoon wij 

 hen tegenwoordig behalve als Cal. biarmicus, ook als Panurus biarmicus, Mysta- 

 cinus barbatus of Parus barbatus beschreven vinden. In het Nederlandsch noemt 

 men ze ook Baardmeezen. „Baardmannetje" is afgeleid van hunne verlengde 

 knevelveêren, zoodat zij eigenlijk „Knevelmannetje" moesten heeten. De gewone 

 Fransche naam „Mésange d moustaches" is dan ook juister. 



Deze vogeltjes bewonen Europa, doch zijn overal weinig menigvuldig en komen 

 vooral in die landen, waar weinig water is, dus in bergachtige streken, zeer 

 zeldzaam voor. Men vindt ze hoofdzakelijk langs den Donau; in Nederland in de 

 omstreken van Rotterdam, langs de meeren (plassen) nabij Kralingen. Op 

 het zoogenaamde Schollevaarseiland waren de Baardmannetjes vroeger zoo talrijk, 

 dat er in de maanden April en Mei, en weder in Augustus, dagelijks wel 

 veertig paar gevangen werden. In de laatste vijf jaren zijn zij, ten minste de 

 groote massa, ten gevolge van aanhoudende vervolging en verstoring, van vogels 

 en vogelnesten, verhuisd, en worden zij tegenwoordig hoewel schaars, in slechts 

 enkele streken van Nederland aangetroffen. In Engeland vindt men ze langs de 

 oevers van den Teems. 



Het mannetje onderscheidt zich van het wijfje door zijne fraaijere kleuren. 

 Het wijfje heeft een graauwen kop en geen zwarte knevels; hare kleuren trekken meer 

 naar het graauwe en leveren minder verscheidenheid op; de onderdekveêren van 



